چهاردهم شهریورماه، زادروز بدیعالزّمان فروزانفر (۱۲۷۶-۱۳۴۹)
بدیعالزّمان فروزانفر (زادۀ ۱۴ شهریور ۱۲۷۶، بُشرویه)، دانشمند، ادیب، استاد دانشگاه و از مولویشناسان نامدار سدۀ گذشته بود. در نوجوانی به مشهد رفت و از محضر عبدالجواد ادیب نیشابوری بهره برد. سال ۱۳۰۳ به تهران آمد و در مدرسۀ سپهسالار به تکمیل آموختههای خود پرداخت. از ۱۳۰۵ در مدرسۀ دارالفنون، سپس، مدرسۀ عالی حقوق، و پساز آن، در دارالمعلمین عالی به معلمی مشغول شد. با بنیانگذاری دانشگاه تهران به سمت استادی این دانشگاه پذیرفته شد و تا سال ۱۳۴۶ که بازنشسته شد، شاگردان بسیاری تربیت کرد که بعدها از استادان نامدار روزگار خود شدند. فروزانفر، ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ در تهران زندگی را بدرود گفت.
نثر فروزانفر، شیوا، پخته، به دور از درازگویی و از نمونههای نثر تندرست روزگار ماست. او در چندین همایشهای ادبی بینالمللی در کشورهای پاکستان، لبنان، افغانستان، شوروی و... به سخنرانی پرداخت. دوستان، شاگردان و آشنایان فروزانفر، به دانش و تیزهوشی، حافظۀ شگرف، دقتنظر، نکتهسنجی، حاضرجوابی و شوخطبعی او اشاره کردهاند.
از آثار اوست: سخن و سخنوران، رساله در تحقیق احوال و زندگی مولانا جلالالدّین محمد مشهور به مولوی، مآخد قصص و تمثیلات مثنوی، احادیث مثنوی، شرح احوال و نقد و تحلیل آثار شیخ فریدالدّین عطّار نیشابوری، تصحیح کلیّات شمس.
@jorenoosh
September 5, 2026 61
