جرعه‌چین (@jorechin) — Telegram — TG.ME

جرعه‌چین (@jorechin) — Telegram — TG.ME

#جرعه_چین
#آزیتا_خیری
#پانصد_و_هفتاد_و_پنج
اعتمادمقدم با مکث سر تکان داد و وقتی از تخت شجاع‌الدین دور می‌شد، کوتاه جواب داد:
_نه!
رو کرد به نوبخت و در حال خروج از اتاق ادامه داد:
_برو سراغ نایب، لازمه تصویر این دو نفر در اعلان فوق‌العاده‌ی روزنامه‌ها منتشر بشه.
نوبخت پا کوبید و بعد از اعتمادمقدم از اتاق خارج شد. ماه‌طلعت کنار تخت ایستاد و با چشمانی خیس به پسرش نگاه کرد. کوکب دست برادرش را گرفت و با صدایی زخمی از گریه گفت:
_دردت به‌جونم داداش.
شجاع‌الدین لبخند زد و با حالی نزار نجوا کرد:
_ من خوبم کوکب جان.
در همین لحظه قمر پا توی اتاق گذاشت و پشت‌بندش فرخ بود که آمد داخل. ماه‌طلعت ناباور نگاهش کرد و بعد سیاهی چشمش دوید سوی قمر. او ناشیانه از مادر نگاه دزدید. اما فرخ با لحنی متین و موقر گفت:
_سلام... مادر!
لب‌های ماه‌طلعت به نجوایی تکان خوردند، اما آن‌قدر از همراهی این مرد غریبه‌ی میان‌سال با قمر مبهوت و منگ بود که کلامی روی زبانش نیامد.
نگاه شجاع‌الدین بین مادرش و پسر خاموشی می‌چرخید. اندکی خود را بالا کشید و آمرانه گفت:
_منو ببین روزنامه‌چی!
فرخ لبخند زد و به سوی او چرخید. بی‌تعارف گفت:
_خوراک امروز روزنومه‌ی ما هم جور شد!
شجاع‌الدین دردآلود تلخند زد و جواب داد:
_اگه منظورت تن کاردآجین منه که... نقدا خبر تازه‌تری دارم!
قمر با کنجکاوی جلوتر آمد و فرخ با دقت به شجاع‌الدین خیره شد.
شجاع نفس گرفت و وقتی سعی می‌کرد روی تخت اندکی جابه‌جا شود، گفت:
_امروز تو صفحه‌ی اول درشت و سیاه بنویسین: قداره‌بند طهران نوبه‌ی بعد به سراغ چه کسی خواهد رفت؟ امینه‌بانو یا فریدون؟!

#جرعه_چین
#آزیتا_خیری
#پانصد_و_شصت_و_هفت
باد می‌وزید و شاخه‌های درختان را بازی می‌داد. آسمان انگار قیراندود شده و ستاره‌ها انگار قهر بودند با اهالی زمین.
تاریکی همه جا را فرا گرفته بود.
شجاع‌الدین پا روی پله‌ی خانه‌ی ننه‌رباب گذاشت و وقتی پایین می‌رفت در حیاط چشم چرخاند. هوا سنگین بود؛ خفه‌کننده و رنج‌آور.
پله‌ی بعدی را هم پایین رفت و آن حوالی جغدی هو کشید. نگاه شجاع‌الدین در و دیوار حیاط و بام خانه‌ی همسایه را کاوید. گربه‌ی سیاه ولگرد لب بام راه می‌رفت و چشمانش در تاریکی برق می‌زد. شجاع‌الدین خیره به او از حیاط گذشت و روی ایوان کفش‌هایش را درآورد. می‌خواست در را باز کند، اما در نیمه‌باز بود. ابروهای شجاع‌الدین به‌هم چسبید و با تردید پا توی خانه گذاشت.
فانوس خاموش شده و بوی پیه‌ نیم‌سوز در خانه جاری بود. کنار دیوار ایستاد و روی تن فانوس دست کشید. هنوز سرد نشده بود. با ابرویی بالاپریده دوباره در تاریکی چشم چرخاند. خبری نبود انگار.
جلو که می‌رفت در اتاقی را باز کرد و توی آن سرک کشید. جز چیدمان اندک اتاق و پرده‌های چین‌داری که قاب پنجره‌ را پوشانده بودند، چیزی نبود. در اتاق را بست و به سوی اتاقی که پری‌ناز در آن خوابیده بود چرخید و همان وقت حس کرد در تاریکی سایه‌ای از کنار دیوار گذشت.
نگران پری‌ناز بود و پیرزن.
چرخید توی اتاق و همان وقت پری‌ناز هین بلندی کشید.
شجاع‌الدین با صدایی آهسته گفت:
_هیس... خوف نکن. منم دختر.
کنار رخت‌خواب او که می‌نشست نگاهی به اطراف انداخت و پرسید:
_ننه کو؟
پری‌ناز روی تشک خود را بالا کشید. ناخوش بود، اما حالا راحت‌تر نفس می‌کشید و کبودی و تورم سر و صورتش کم‌تر شده بود.
خواب‌زده و بی‌حوصله جواب داد:
_گفت به جاش عادت کرده. برگشت به جای خواب همیشگیش.
شجاع‌الدین در تاریکی لبخند زد و مهربان‌تر از قبل پرسید:
_بهتری؟
او به آرامی سر تکان داد و به چشم‌های شجاع نگاه دوخت. نمی‌توانست نقش بازی کند. با هر دم نگرانی در جانش می‌پیچید و در هر بازدم ترس را بیرون می‌ریخت.