این شاهکار غولپیکر مستقیماً از دل خونریزی و سرخوردگیهای انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه متولد شد. شولر که خود شاهد عینی این قیام خونین در پاریس بود، پس از بازگشت به زادگاهش تمام ناامیدی، وحشت روانی و حس تعلیق جامعه آن دوران را در قالب یک تمثیل آخرالزمانی روی بوم آورد.
این اثر، بازآفرینی مدرنی از سنت قرونوسطایی «رقص مرگ» در مکتب رمانتیسم است. اهمیت آن در بیانیه تند اجتماعیاش نهفته است؛ ارابهای بدون ترمز که شاهِ در حال سقوط، مرد ثروتمند، دانشمندان و گدایان را یکجا میبلعد تا نشان دهد مرگ، دموکراتیکترین و بیرحمترین نیروی برابرکننده بشریت است.
شولر در اقدامی کنایهآمیز، خودش را هم در قامت یک مرد جوان و ناامید روی ارابه ترسیم کرده است. جالبتر اینکه او نام خود و تاریخ اثر را به جای امضای معمولی، مانند یک دستنوشته روی تختهسنگ مزار (سنگ قبر) در پایین نقاشی حک کرده تا نشان دهد خودش نیز مسافر حتمی این ارابه است.
The Chariot of Death 1848
🎨Théophile Schuler
@itGallery
