-itGallery | ایت گالری-

محتاط باشیم، در سرزنش و قضاوت کردن دیگران، وقتی نه از دیروز او خبر داریم نه از فردای خودمان.

مولانا

فرانتس کافکا

این شاهکار غول‌پیکر مستقیماً از دل خون‌ریزی و سرخوردگی‌های انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه متولد شد. شولر که خود شاهد عینی این قیام خونین در پاریس بود، پس از بازگشت به زادگاهش تمام ناامیدی، وحشت روانی و حس تعلیق جامعه آن دوران را در قالب یک تمثیل آخرالزمانی روی بوم آورد.

این اثر، بازآفرینی مدرنی از سنت قرون‌وسطایی «رقص مرگ» در مکتب رمانتیسم است. اهمیت آن در بیانیه تند اجتماعی‌اش نهفته است؛ ارابه‌ای بدون ترمز که شاهِ در حال سقوط، مرد ثروتمند، دانشمندان و گدایان را یکجا می‌بلعد تا نشان دهد مرگ، دموکراتیک‌ترین و بی‌رحم‌ترین نیروی برابرکننده بشریت است.

شولر در اقدامی کنایه‌آمیز، خودش را هم در قامت یک مرد جوان و ناامید روی ارابه ترسیم کرده است. جالب‌تر اینکه او نام خود و تاریخ اثر را به جای امضای معمولی، مانند یک دست‌نوشته روی تخته‌سنگ مزار (سنگ قبر) در پایین نقاشی حک کرده تا نشان دهد خودش نیز مسافر حتمی این ارابه است.


یادداشت‌ها | فرانتس کافکا

در جنگ‌های صدساله، ۶ نفر از بزرگان شهر کاله فرانسه داوطلب شدند تا با طناب دار بر گردن، کلید شهر را به پادشاه انگلستان تحویل دهند و فدا شوند تا شهرشان نابود نشود. رودن لحظه حرکت آن‌ها به سمت مرگ را تصویر کرده است.

برخلاف سنت زمانه که قهرمانان را بی‌باک نشان می‌داد، رودن برای اولین بار «ترس، اندوه و درماندگی» واقعی انسان را به تصویر کشید. این شاهکار با شکستن قالب‌های کلاسیک، بنیان‌گذار مجسمه‌سازی مدرن شد.

مسئولان شهر کاله پس از رونمایی اثر، به شدت خشمگین شدند! آن‌ها انتظار یک بنای حماسی داشتند، اما رودن پیکره‌هایی مچاله از اندوه به آن‌ها تحویل داد؛ به همین دلیل مجسمه تا سال‌ها در گوشه‌ای پرت رها شد.

«من به مهمانی دنیا رفتم:
من به دشت اندوه،
من به باغ عرفان،
من به ایوان چراغانی دانش رفتم.»