.
🔴 پرسشهایی تلخ و درخواستهایی جدی از مدیران وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
چرا شنبهها دیگر بوی امید نمیدهند؟!
مدیران محترم وزارت علوم، تحقیقات و فناوری!
❓ چرا مدتی است بسیاری از همکاران دانشگاهی برای رسیدن تعطیلات آخر هفته لحظهشماری میکنند و از همان آغاز هفته، چشمانتظار پایان آن هستند؟
❓ چرا شنبهها دیگر مانند گذشته با شور، نشاط و اشتیاق آغاز نمیشوند؟ چه اتفاقی افتاده که برخی از کارکنان دانشگاهها حتی انگیزه و توان روحی لازم برای حضور در محل کار خود را ندارند؟
❓ چرا یک نظرسنجی مستقل، محرمانه و سراسری برگزار نمیکنید تا از وضعیت روحی، روانی، عاطفی، معیشتی و میزان رضایت شغلی کارکنان دانشگاهها، بهویژه پس از تصمیمات بحثبرانگیز اسفند ۱۴۰۴، آگاه شوید؟
❓ چرا به روزی نمیاندیشید که دوران مسئولیت مدیریتی شما به پایان خواهد رسید و باید در برابر همکارانی که سالها با مشکلات و نگرانیهایشان زندگی کردهاند، پاسخگو باشید؟
❓ چرا انصاف، مروت و رفتار انسانی که انتظار میرود در مدیریت علمی کشور جلوه بیشتری داشته باشد، در تجربه بسیاری از کارکنان بهاندازه کافی احساس نمیشود؟
❓ چرا برخی از همکاران دانشگاهی به نقطهای رسیدهاند که با خود میگویند: «آیا در انتخاب شغل خود اشتباه کردهایم؟»
❓ چرا کارکنان دانشگاهها، با وجود نقش اساسی در اداره مراکز علمی کشور، باید در مقایسه با کارکنان بسیاری از دستگاههای اجرایی، احساس عقبماندگی در حقوق، مزایا و امکانات رفاهی داشته باشند؟
❓ چرا بهجای شنیدن صدای اعتراض و گلایه کارکنان، گاهی انتقادهای صنفی آنان با قضاوتهای اخلاقی پاسخ داده میشود؟
مگر مطالبه عدالت، رفاه و معیشت شایسته، بیاخلاقی است؟
❓ چرا کارکنان دانشگاهها نشانههای ملموس و امیدوارکنندهای از اهتمام جدی مدیران برای حل مشکلات معیشتی و شغلی خود مشاهده نمیکنند؟
مدیران محترم!
کارکنان دانشگاهها تنها به حقوق و مزایا نیاز ندارند؛ آنان به احترام، امنیت روانی، عدالت، امید، انگیزه و احساس ارزشمندی نیز احتیاج دارند.
ما از شما انتظار معجزه نداریم؛ انتظار داریم بشنوید، پاسخ دهید، مسئولیت بپذیرید و برای حل مشکلات اقدام کنید.
📌 درخواست مشخص ما:
وزارت علوم هرچه سریعتر یک نظرسنجی سراسری، مستقل و محرمانه درباره رضایت شغلی، سلامت روان محیط کار، وضعیت معیشتی و احساس عدالت سازمانی کارکنان دانشگاهها برگزار کند؛ نتایج آن را شفاف منتشر سازد و برای رفع مشکلات شناساییشده، برنامه عملیاتی و زمانبندیشده ارائه دهد.
فراموش نکنید: دانشگاهی که کارکنانش خسته، دلسرد و نگران آیندهاند، نمیتواند با تمام ظرفیت خود در مسیر پیشرفت علمی کشور حرکت کند.
و سخن آخر:
سالهاست که کارکنان از دردهایشان میگویند؛ آیا وقت آن نرسیده که وجدان مدیریتی نیز به درد آید؟
#کارمندان_دانشگاههای_کشور #وزارت_علوم #عدالت_در_پرداخت #مطالبات_صنفی #رضایت_شغلی #کرامت_کارکنان
