ویلچر
روایتی از قزوین #وقتی_یک_ایران_همدل_شد
چهار ساعت رانندگی در جادهی خاکی، پاک کلافهام کرده بود. تابلوی روستا را که دیدم، به راست پیچیدم. چند پیرمرد در ورودی روستا پرسه میزدند. نشانی را نشانشان دادم. رفتم و به آدرس رسیدم. خانه، کوچک و کاهگلی بود. درش تا نیمه باز بود. در زدم. مرد جوانی بفرما زد. «یاالله» گفتم و داخل شدم.
تا من را دید، شَستش خبردار شد و خندید. دستم را گرفت. از حیاط سه، چهار متری گذشتیم. سر خم کردیم و وارد اتاق شدیم. فرش نهمتری ماشینی، یک تلویزیون چهارده اینچ، بخاری نفتی، دو جفت پشتی و یک ویلچر، تمام محتویات اتاق بود.روی ویلچر، دختری با روسری سبزرنگ نشسته بود. سلام داد. دستش را به سمت من بالا کشید. کف آن را باز کرد. یک جفت گوشواره میان دستش برق میزد. لبهایش باز شد و صدایش در اتاق پیچید: «عمو! به آقا بگید تمام طلاهای نازنینفاطمه فقط همین یک جفت گوشواره بود و بس. بگید برام دعا کنه.» بغضم را محکم قورت دادم و کنار ویلچر زانو زدم.
خردهروایتهای رسانه ریحانه از ماجراهای اهدای طلای زنان ایرانی به مردم جنگزده لبنان و غزه، شماره ۹
انتشار به مناسبت ایام سالروز صدور پیام رهبر شهید انقلاب درباره لزوم کمک مسلمانان به مردم جنگزده لبنان و غزه
