Parsiya's Selection

اینک منم، که این کوه را بر دوش می‌کشم. و زیر پای من شهری. و مردمان خوابند. مُردگان، جاودانه در خوابند. و منم تنها با غریوِ گُنگِ خود مانده. (...) و می‌بینم شب را، که با همه‌ی سنگینیِ خود بر من فرود آمده است.‌ و من هنوز زنده‌ام! اژدهاک, سه برخوانی بهرام بیضایی

This message couldn't be displayed on your device because it violates the Telegram Terms of Service.

يارانِ ناشناخته‌ام چون اخترانِ سوخته چندان به خاکِ تيره فرو ريختند سرد که گفتی ديگر زمين هميشه شبی بی‌ستاره ماند. بر سنگ‌فرش, باغ آینه احمد شاملو

در نیست راه نیست شب نیست ماه نیست نه روز و نه آفتاب، ما بیرونِ زمان ایستاده‌ایم با دشنه‌ی تلخی در گُرده‌هایِمان. هیچ‌کس با هیچ‌کس سخن نمی‌گوید که خاموشی به هزار زبان در سخن …

Golden fields lie just before me Where God's redeemed shall ever sleep

آدم‌ها هیچ‌وقت به‌اندازهٔ زمانی که احتمال می‌دهند آشوب یا فاجعه‌ای در راه باشد، احساس آزادی و بی‌باکی نمی‌کنند. آواز کافه‌ی غم‌بار کارسون مک کالرز

طغیان تنها محدود به ستم‌دیدگان نیست و می‌تواند به صرف مشاهدهٔ ستمی که دیگری قربانی آن می‌شود، روی دهد. در چنین مواردی، احساس یگانگی با دیگران پدید می‌آید. باید در همین جا روشن کنیم که مسئله مسئلهٔ این‌همانی روان‌شناختی، یعنی تجاهلی که فرد به یاری آن می‌تواند احساس کند اوست که مورد ستم قرار می‌گیرد، …

Instrumental

Instrumental

But I'm a creep I'm a weirdo What the hell am I doing here? I don't belong here

I am fused just in case I blow out I am glued just because I crack out

Instrumental

در پاریس جنده‌ای را به فحش بستم. نصف شب بود، بد کردم. هوا سرد بود. آمد طرف من... تقریباً پرید به من و من از انگشت‌ها و نوک دماغش دیدم که دارد مثل بید می‌لرزد، از گرسنگی می‌لرزد. وقتی گفت "بیا" اُقم گرفت و هُلش دادم، دورش کردم، ولی خب این بیچاره، هم می‌لرزید و هم زشت بود و در این خیابان پت‌و‌پهن تک‌و…

I'm a dreamer, I dream a lot I go upstairs and I ease my cares