خاموشی؛

این‌قدر خوشحالم که واقعاً نمی‌دونم چطور باید این حس رو توصیف کنم. بعضی خوشحالی‌ها اون‌قدر عمیق و واقعی‌ان که هیچ کلمه‌ای نمی‌تونه به اندازه‌ی خودشون قشنگ باشه. انگار یه آرامش خاصی توی دلمه و برای چند لحظه همه‌چیز سر جای خودش قرار گرفته. مدت‌ها بود دلم همچین حسی می‌خواست؛ یه خوشحالی ساده، واقعی و از ته دل. فقط دلم می‌خواد این لحظه رو برای خودم نگه دارم و هر وقت بهش فکر کردم، دوباره همون حس خوب برگرده. بعضی لحظه‌ها واقعاً ارزش این رو دارن که هیچ‌وقت فراموش نشن.

زندگی همیشه قرار نیست قشنگ و بی‌نقص پیش بره؛
گاهی پر از رفتنه، از دست دادنه، سکوت کردنه و دوباره از نو شروع کردنه.
اما شاید زیبایی زندگی دقیقاً همین باشه؛
اینکه با وجود تمام چیزهایی که شکستنت، باز هم صبح از خواب بیدار می‌شی و ادامه می‌دی.
آدم‌ها میان و می‌رن، بعضی خاطره می‌شن و بعضی درس.
و تو، بین تمام این آمدن‌ها و رفتن‌ها، کم‌کم یاد می‌گیری که زندگی منتظر کامل شدن نیست؛
باید با همین روزهای ناقص، لحظه‌های کوچک و امیدهای نصفه‌نیمه دوستش داشته باشی!