مولانا تمام دوست ها و رفقای آدم رو به سه قسمت تقسیم کرده و روش برخورد با هرکدوم هم گفته اونم فقط تو سه بیت
اونجا که میگه :
دلا یاران سه قسمند گر بدانی
زبانی اند و نانی اند و جانی
به نانی نان بده از در برانش
محبت کن به یاران زبانی
ولیکن یار جانی را نگه دار
برایش جان بده تا میتوانی
نانی اونه که فقط برای اینکه یه نونی از تو بهش برسه باتوئه، میگه اینا رو اون چیزی که به خاطرش دور وبرت هستن رو بنداز جلوشون که برای همیشه برن، یعنی یه تکون سفت به خودت بده هرچی آدم نونی کنارته وایساده، بریزه.
زبانی اونیه که دوست داره ولی زبونی
اینا مثل سوراخای آخر کمربندن همیشه باهاتن هیچوقت هم به کارت نمیان
همیشه میگن دوست داریم ولی پاش بیوفته نمیتونی روشون حساب کنی، مولانا میگه با اینا مهربون باش همونطور که با تو مهربونن پسشون نزن ولی روشون حسابی هم باز نکن.
جانی هم که اسمش روشه هموم جون جونیه خودمونه همونی که تو همه ی روزای سخت میتونی روش حساب کنی، همونیه که بیوفته زندان سند میاره درت میاره.
اینا همونایین که حضرت علی درموردشون گفت:
چه بسا برادری که مادر تو او را نزاییده است.
مولانا میگه برای اینا تا میتونی از خود گذشتگی کن پشیمون نمیشی.
سعی کن حداقل یدونه ازاین رفیقا تو زندگیت داشته باشی!
🍃 @infostorie 🍃
5August 27, 2026 1.8K 31
