اِم

ظهر مرداد بود و جهان از گرما می‌سوخت؛ اما من به تو فکر کردم و برای لحظه ای، تابستان بوی باران گرفت.

چه سرنوشت عجیبی. آن که برای یکی تکرار هر روزه و عادی ترین بخش زندگی است، برای دیگری رویایی است که سال ها، دستش به آن نمی‌رسد. یکی بی هیچ اضطرابی از کنار حضورت عبور می‌کند، بی آن که حتی لحظه ای به ارزش بودنت فکر کند و من تمام شب هایم را با خاطره ی یک نگاه، یک لبخند، یک سلام یا حتی سکوت تو سر می‌کنم.…

چه کسی تو را اسراف می‌کند؟ در حالی که من به ذره ذره ی تو محتاجم.

حالا دیگر باورش آسان است؛ شروع من دقیقاً همان جاییست که تو تمام شوی.

اون طرف بیشتر می‌شه من رو پیدا کرد.🫣 @mobiradcl

[media, no text]

با چشم های پر خون، با این قلب پاره رسیدم به خاک عزیزت دوباره.

برو؛ که تو اگر بروی، ماندنی تری.

در جنگ، هیچ پیروزی ای جای خالی یک عزیز را پر نمی‌کند.

اما در این کابوس خون آلود در پیچ و تاب این شب بن بست بنگر چه جان های گرامی رفته اند از دست.

برام هیچ چیزی نمونده جز حرصِ دوییدن.

0:00 - 3:21

یاد توـه دیوونه کردم باز.

تو مهم بود بمانی که نماندی رفتی جان که باید برود، سفت به من چسبیده.