محتوای چنلت رو تا حدود دو هفته پیش میشه کاملاً «دیلی» کانتنت به حساب آورد، اخیراً اما خستهتر و آرومتر به نظر میرسی. یه بار یه عزیزی بهت گفت بهتره به جای ناراحت بودن روی رشد فردیت 👹 تمرکز کنی، به نظر من این اتفاق داره از راه تجربه غم میفته. مشخصه غمگینی، سکوت و سکون و سنگینی و تاریکی حس میشه، ولی نه به شکل آزاردهنده. از پس ناراحت بودن خیلی خوب برمیای. همچنان میشه جوونههای امید رو گوشه و کنار چنلت دید و از صدای بارون لذت برد. پس یادت باشه، این تاریکی که احساس میکنی داخلشی، تاریکی قبر نیست، تاریکی رحمه. قراره ازش بیرون بیای و اون موقع میشه گفت تا حدود زیادی به رشد فردی 👍🏼 رسیدی.