АГАР ЭРТАЛАБГАЧА ОМОН ҚОЛСАНГ..." 🚪🩸 Тўйдан кейин эрим менга… — 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

📚 Ibratli Hikoyalar 📚@ibratli_sozlar · 19.3K subscribers Open in TelegramOpen

АГАР ЭРТАЛАБГАЧА ОМОН ҚОЛСАНГ..." 🚪🩸

Тўйдан кейин эрим менга оиласининг бир ғалати одати борлигини айтди. Уйда тўй бўлган куни оиланинг барча аъзолари биргаликда ўйин ўйнаши ва янги келин фақат шундан кейингина оилага қабул қилиниши шарт экан...
Мен ҳайрон қолган бўлсамда, қизиққаним учун рози бўлдим.
Тунги соат 00:00 да барчамиз дарвозани ичкаридан қулфлаб, чироқлари ўчирилган қоронғи хонага йиғилдик. Стол устида орқаси ўгирилган қоғозлар ётарди. Биринчи бўлиб мен қоғоз олганимда, унда: "ЯШИРИН ВА ТОП" деб ёзилган эди...
— Эрталабгача омон қолсанг, оиламизга қабул қилинасан! — деди қайнонам совуқ ва ваҳимали овозда.
Даҳшатдан музлаб қолдим. Ҳаммамиз яшириниш учун тарқалдик. Мен тезда эски омборхонага кирдим. Беркиниш учун бурчакдаги эски шкафни очдим-у... дахшатдан қотиб қолдим... шкаф ичида — бир аёл киши бекиниб ўтирарди. Юзи оппоқ бўлиб кетган, кўзлари каттариб, лаблари титрарди. Мен чинқирмоқчи бўлдим, аммо у шошилинч қўли билан оғзимни беркитди:
— Жим! — деб шивирлади у зўрға эшитиладиган овозда. — Илтимос, жим бўлинг, эшитиб қолишади!
— Сиз... сиз кимсиз? — дедим титраб.
— Мен... мен ҳам бир пайтлар келин бўлганман бу оилага, — деди у кўзёшлари билан. — Уч йил олдин. Бу "ўйин" ҳақиқий эмас, . Бу — синов эмас, бу — қурбонлик маросими.
Юрагим музлаб кетди:
— Нима... нима демоқчисиз?
— Улар ҳар йили янги келинни шу тунда "синашади". Агар сен тонггача топилмасанг — омон қоласан ва оилага "қабул қилинасан". Аммо агар топсалар... — унинг овози титради, — сен қайтиб чиқмайсан. Мен... мен ўша куни зўрға қочиб қолганман, ўшандан бери шу омборда яшириниб яшайман, чиқишга қўрқаман.
Ташқаридан яқинлашиб келаётган қадам товушлари эшитилди — қайнонамнинг совуқ овози эшик ортидан келарди:
— Келин, қаердасан? Топганимиздан кейин ортга йўл йўқ...
Аёл мени қаттиқ қучоқлаб, шкафнинг орқа деворидаги яширин тахтани кўрсатди:
— Бу ердан омборнинг орқа томонига чиқасан, у ердан кўчага. Югур, тўхтама, орқангга қарама!
Мен унинг қўлидан тутиб, у билан бирга тахтани суриб, тор йўлакка ўтдим. Совуқ тунги ҳаво юзимга урилиши билан бор кучим билан югура бошладим — орқамдан "Келин! Тўхта!" деган қайнонамнинг чинқириғи эшитилиб турарди.
Йўл четида тўхтаган машинага етиб олдим — ичида полисия ходими бор эди, ҳаммасини айтиб бердим. Полисия дарҳол уйни қуршовга олди.
Кейинги суриштирувда маълум бўлдики, бу оила йиллар давомида шу "маросим" баҳонасида бир нечта келинни йўқотган экан — уларнинг излари ҳеч қачон топилмаган. Мен ва мени қутқарган аёл — Гулнора — ягона тирик гувоҳлар бўлдик.
Эрим эса... у ҳам ушбу қора сирдан бехабар эмас экан. У ҳибсга олинди.
Мен энди янги ҳаётимни бошладим — Гулнора ҳам оилали бўлиб, ўша даҳшатли тундан кейин иккимиз ҳам ниҳоят тинч ухлай оладиган бўлдик.

ТАМОМ.