MoCuishle

در پس پنجره تنهایی نشست چینی دل من شکست پیوند ما از هم گسست من خاموش از قفل این دو لب دلتنگ تو سراب نقطه ای بی رنگ پشت پنجره ای یا سنگ جدا شدی، جدا شدم تو صدا کردی گره وا کردی گره ی پنجره ها اون شب بی انتها روبرو بودی قصه گو بودی رها شدی، رها شدم پنجره بسته بی تو من خسته مرگ این پنجره ها میکشه بر…

پنجره، ۱۳۴۹ کارگردانی و نویسندگی، جلال مقدم بازیگران، بهروز وثوقی/ گوگوش/ نوری کسرایی

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

امروز داشتم تمرین می‌کردم و متوجه شدم که انگار صدام ماه هاست توی زیرزمین خاک خورده.

[media, no text]

آنگاه که شاعر، آنچه که در ناخودآگاه خویش زیسته را به هیئت کلمه می‌آفریند و به جهان پرتاب می‌کند، لحظه‌ی گسست اوست. بعضی غزل‌ها پیش از آنکه خواننده را بگریاند، خالق خود را می‌گریاند. برای همین شاعر، خویش را در شعر می‌آفریند و سپس در آفریده‌ی خویش، به تماشای اسارت خویشتن می‌نشیند؛ زیرا شعر آن‌گاه که ا…

[media, no text]

أحترف الحزن والانتظار أرتقب الآتي ولا يأتي تبدّدت زنابق الوقت، زنابق الوقت عشرون عاماً وأنا، وأنا، وأنا أحترف الحزن والانتظار «پیشه‌ام اندوه است و انتظار چشم‌ به‌راهِ آینده‌ام، اما از راه نمی‌رسد زنبق‌های زمان پژمرده و پرپر شدند بیست سال است که پیشه‌ام شده اندوه و انتظار» عبرت من بوّابة الدموع إل…

اندوه این ترانه، اندوهی عاشقانه نیست. گاهی اندوه سرزمینی‌ است که سال‌ها در انتظارِ آزادی، آرامش و بازگشت مانده است. زیرا عشق، سیاست و تاریخ، هرچند از هم دور به نظر برسند اما سرانجام در قلب انسان به هم می‌رسند. ‌‌