ترجمه و تفسیرِ نصر و همکاران. روشِ اثر بر تفسیرِ قرآن درونِ سنتِ اسلامی استوار است. ارجاع به طبری، زمخشری، فخرِ رازی، قرطبی، ابنعربی، صدرالدین قونوی، ملاصدرا و شماری دیگر از مفسران و متفکران، امکانِ مقایسهیِ سطوحِ مختلفِ معناییِ آیات را فراهم کرده است. در مواردی نیز اختلافِ تفسیریِ میانِ سنتهایِ شیعی و سنی گزارش و تحلیل میشود. تفسیری متأثر از رویکردِ سنتگرایانهیِ نصر؛ قرآن را امرِ قدسی و سنتِ دینی میخواند، و در تفسیرِ مفاهیمی مانندِ توحید، خلقت، انسان، طبیعت و معاد، از منابعِ کلامی، فلسفی و عرفانی بهره میگیرد. محدودساختنِ منابعِ تفسیر به گزارشی تحلیلی، بر پایهیِ متونِ پدیدآمده در درونِ سنّت، تفسیرِ نصر را از روشهایِ تاریخی-انتقادیِ جدید در مطالعاتِ قرآن متمایز میسازد، و نزدِ آن طیف مقبول بهحساب نمیآید. اهمیتِ اصلیِ آن را در سه بُعد میتوان رصد کرد: ترجمهیِ انگلیسیِ نسبتاً دقیقِ متنِ قرآن، گردآوریِ گستردهیِ آراءِ تفسیریِ کلاسیک در ذیلِ آیات، و ارائهیِ خوانشی معاصر از میراثِ سنتی با مفروضگرفتنِ چهارچوبِ سنتگرایی.
5
