📌 ۳ توصیه برای «مسکن تا ۱۴۱۵»؛ سند «شمارش تولید مسکن» یا «تضمین زیست مناسب»
🔭 رصدخانه بازار مسکن:
✍🏻 دکتر حسین ایمانیجاجرمی، رئیس گروه مطالعات اجتماعی دانشگاه تهران، معتقد است:
حالا که دولت در حال تدوین نسخه جدید طرح جامع مسکن برای «افق ۱۴۱۵» است، باید به سه نکته مهم توجه کند.
1️⃣ مساله اول/ در سیاست مسکن ایران معمولاً یک پرسش بر همه پرسشهای دیگر چیرگی دارد:
چند واحد مسکونی باید ساخته شود؟
◀️ این پرسش البته مهم است، اما اگر مسئله مسکن را به آن «تقلیل» دهیم، بخش بزرگی از «واقعیت اجتماعی مسکن» را نادیده گرفتهایم.
◀️ مسکن فقط یک ساختمان نیست. مردم در «واحد مسکونی» زندگی نمیکنند؛ آنها در محله، شهر، روستا و محیط اجتماعی زندگی میکنند.
◀️ از همینجا میتوان به پرسشی مهم درباره طرح جامع مسکن رسید:
آیا طرح جامع آینده باید همچنان بطور عمده سند «افزایش تولید مسکن» باشد یا میتواند به سند سیاستگذاری درباره «کیفیت اسکان و زیست» تبدیل شود؟
◀️ به گمان من، دومی ضروریتر است.
2️⃣ مساله دوم/ مسکن حوزهای با ذینفعان متعدد است:
دولت، شهرداریها، سازندگان، بانکها، مالکان، مستأجران، خانوارهای کمدرآمد، نهادهای حرفهای، سرمایهگذاران و گروههای اجتماعی مختلف.
◀️ طبیعی است که همه این بازیگران منافع و ترجیحات یکسانی نداشته باشند.
◀️ از این رو، کار اصلی سیاست ملی نباید آن باشد که برای همه این بازیگران نسخه واحد و جزئی بنویسد؛
بلکه باید اصول، اهداف، قواعد بازی و جهت حرکت مشترک را تعیین کند.
3️⃣ مساله سوم/ سیاست مسکن باید جامعه امروز را ببیند، نه جامعه چند دهه پیش را.
◀️ تکزیستی، سالمندی، تغییر الگوهای ازدواج و خانواده، تغییر سبکهای زندگی، دورکاری، مهاجرت، خانوارهای چندنسلی و نیازهای گروههای دارای شرایط خاص، همگی در حال تغییر الگوی تقاضا برای مسکن هستند.
4️⃣ اگر چنین نگاهی پذیرفته شود، طرح جامع مسکن از یک گزارش حجیم و تفصیلی به یک سند سیاستی زنده و قابل اجرا تبدیل خواهد شد.
