Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/10/2026 · v0.2.0 · b027995

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

What's in our Archives (@hazelnutparty) — TG.ME

What's in our Archives

@hazelnutparty · 5 subscribers

Open in Telegram

Information

Username@hazelnutparty

Linkt.me/hazelnutparty

⌘K

Newest first

Newest first Oldest first

Share channel “What's in our Archives”

The short link opens the channel straight in the Telegram app — not in a browser tab.

tg.me/go/hazelnutparty

Is this your channel? Add @tgme as admin — and see how many people click your links. Get the stats →

Who advertises in @hazelnutparty

No ad posts detected

The channel has not run third-party ads in the last 90 days.

Ad analytics →

Where to next

Hamster Kombat Announcement21.2M subscribers

Blum: All Crypto – One App14.6M subscribers

Proxy MTProto12M subscribers

Major Community11.2M subscribers

Telegram Tips11M subscribers

Pavel Durov10.8M subscribers

tapswap community10.5M subscribers

Telegram News9.6M subscribers

https://t.me/nuts828
توسط دوستدخترت؟😭🤣

شیرینیِ بودنت پایان‌ناپذیر بود، چنان‌ که هنگامِ آخرین وداع، عسل از لبخندِ تلخت چکید.
https://t.me/nuts828

"Was it casual when you grabbed me by the collar and kissed me in the pouring ass rain like we were in a movie" @nuts828

ೇ For: https://t.me/theunburied

تمام زندگی‌ام، فکر می‌کردم فرصت هست. فکر می‌کردم روزی می‌توانم به قدر کافی شجاع باشم که برای خودم زندگی کنم. فکر می‌کردم بالاخره‌ می‌‌توانم راه خودم را انتخاب کنم و دوستی‌های از دست رفته‌ام را باز یابم. از بزرگسالی می‌ترسیدم. بیست و یک روزِ دیگر، رسما بزرگسال می‌شوم. یا بهتر است بگویم می‌توانستم بشوم؟
همه‌چیز از علائمی شروع شد که یک ماه نادیده‌شان گرفتم. همانطور که تمامِ این 17 سال زندگی‌ام، خودم را نادیده گرفتم. با اصرار های همیشگیِ مادرم، دکتر رفتم. بعد از سه روز بی‌خوابی و آزمایش های پی‌در‌پی، متوجه شدم دو هفته از زندگی‌ام باقی مانده. گویا توموری به جانم افتاده که وضعِ وخیمی دارد. -من هم همین‌طور، تومور-
دیگر عادت کرده‌ام؛ یک روز هم به‌خاطر نمی‌آورم که سنگی جلوی پایم نبوده باشد. به نظر می‌رسد این یکی، غولِ مرحله‌ی آخر است. خب، بله. من هم انسان هستم. به خانه رفتم و یک روزِ کامل -بدون ذره‌ای اغراق می‌گویم، دوستان- گریه کردم. و زدم روی سرم. داد کشیدم. احساس می‌کردم تمام کارت‌های بازی ناگهان از من گرفته شده‌است.
اما بعد از آن، به خودم آمدم و متوجه شدم من از اول کارتی نداشته‌ام. و بعد خندیدم. یک ساعتِ کامل. بله، من یک کمال‌گرا هستم که حتی به هنگام سوگ برای مرگِ زودهنگام خودم هم، زمان را در نظر داشتم؛ خلاصه. وسایلم را جمع کردم و خودم را به ایستگاهِ قطار رساندم و در شهری پیاده شدم. با اتوبوسی که اسمش را به یاد می‌آوردم، به روستایی رفتم که همیشه رویایش را داشتم‌. بهشتی که در دفترچه‌ی خاطراتم کشیده بودم. دقیقا نمی‌دانم اسم اینجا چیست. فقط چندباری در خاطراتِ پدرم -و گوگل- با آن آشنا شده‌ام. وقتی از اتوبوس پایین آمدم، گربه‌ی قهوه‌ای - سفیدی خودش را به پای من کشید. خم شدم و نازش کردم. نشانه‌ای با خودش نداشت. لویی‌. از یکی از کتاب‌هایم این اسم را می‌شناختم. به این دوستِ کوچکِ جدیدم می‌خورد.
خب، دو هفته فرصت دارم. برای کسی که هرگز فرصتی نداشته‌است، هدیه بزرگی‌ست. هدیه. عنوان عجیبی برای مرگ است. اما من فکر می‌کنم این هم‌نشینِ جدید -علاوه‌بر لویی، البته- که با من رفت و آمد می‌کند، مرا به اینجا کشاند. شاید چیزی جز او نمی‌توانست من را به زندگی کردن برای خودم وادار کند. پس شاید آنقدر که باید از او ناراحت نیستم.

Ms https://t.me/nuts828. ,
You’re under arrest for breaking into a recording studio and destroying an unreleased song belonging to Olivia Rodrigo!

🫆 Biggest clue: A purple bracelet and a crumpled page filled with angry lyrics were found next to the broken microphone.

🧠 Hidden motive: She couldn’t stand hearing someone else turn heartbreak into a hit.

⚖️ Final verdict: The defendant was sentenced to 2 years in prison for destroying the unreleased recording.

✨️for dear: https://t.me/nuts828

فکت:

1. برخلاف چیزی که توی فانتزی‌های امروزی هست، مدرک محکمی نداریم که مردم باستان رسماً او را «ارباب جنگل» می‌نامیدند. ارتباطش با حیوانات و طبیعت بسیار پررنگ است، ولی «Lord of the Forest» بیشتر عنوان مدرن و فسیری است.

2. ترکیب شاخ گوزن + مار یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های تصویری مرتبط با اوست و باعث شده Cernunnos در فانتزی مدرن ظاهر خیلی مرموزی پیدا کند.

3. Torc
یک نوع گردنبند/حلقه فلزی سلتیک بود و در تصاویر Cernunnos اهمیت زیادی دارد.

4. خودِ اسم «Cernunnos» احتمالاً به مفهوم شاخ‌دار بودن مربوط است و به همین دلیل تصویر خدای شاخ‌دار با این نام ارتباط پیدا کرده.

🦌 موجود افسانه‌ای: Cernunnos
یک خدای شاخدار در سنت‌های سلتی که با طبیعت، حیوانات و حیات وحش پیوند دارد.

⚡️ قدرت: فرمانروایی بر حیات وحش و طبیعت، دیدن کامل در تاریکی، ترمیم زخم‌ها با نیروی طبیعت
حیوانات جنگل از او فرمان می‌برند و می‌تواند ریشه‌ها، درختان و گیاهان را به حرکت درآورد و مسیر های جنگل رو عوض کند. هرچه بیشتر از قدرتش استفاده کند، ظاهرش بیشتر به یک موجود وحشی و غیرانسانی تبدیل می‌شود.

🖤 ظاهر: موهای بلند مشکی، پوست سبز رنگ مانند برگ ها، چشم‌های سفید و شاخ‌های بزرگ مشکی که رگه‌هایی قرمز در آن‌ها دیده می‌شود. لباس بلند مشکی با جزئیات قرمز و زیورآلات قدیمی.

🍄 دیالوگ:
Who said all the gods should be men?
Im a woman and im the lord of the forest!

ೇ For: https://t.me/PetitRosea

از روی عادتِ هر روز، غذای پشمک رو برایش گذاشتم و نازش کردم. وجود او در زندگیِ من، از بزرگترین نعمت‌هایی‌ست که خدا به‌من داده. رنگِ سفید و مشکی‌اش، با کاشیِ اتاق خوابم، ست شده بود. وقتی خودش را به دستم می‌کشید، لبخندی بی‌اراده روی صورتم می‌نشست. زمانی که به آشپزخانه می‌رفتم و در مسیر، زیر لب آهنگِ Video Games را زمزمه می‌کردم، زنگ درِ خانه‌ام خورد. صدای ناآشنایی برای من بود. برای کسی که خانه‌اش، بعد از او، سال‌هاست بازدید‌کننده‌ای ندارد. خود من هم، بعد از رفتنِ او، به ندرت اینجا را ترک می‌کنم. پناهی جز گربه‌ای که گوشه‌ی خانه‌ام خودش را کش می‌دهد، ندارم. دستی به داخل مو‌های قهوه‌ایِ تیره موج‌دارم می‌کشم و به سمت در می‌روم. بدونِ فکر کردن، بازش می‌کنم. چرا که احتمال می‌دهم همسایه‌ی بالاییِ مسن ام، برای غرغر کردن آمده باشد.
وقتی در را باز کردم، زمان ایستاد. شاید هم قلبِ من بود که ایستاد. برای لحظه‌ای، همه‌چیز یخ زد. لرزشی از گردن به تمام بدنم فرستاده شد. او. دختری که سال‌ها تنها خانه‌ی امن من بود، بازگشته بود. یا شاید هم آمده بود تا روی زخمی که بر‌جای گذاشته‌ است، نمک بپاشد. چشمانم‌ گرد شده بود و دستی به سختی بالا بردم و از چهارچوبِ در خودم را نگه‌داشتم.
فکر می‌کردم زمانی که 4 سالِ پیش من را با یک نامه تنها گذاشت و لندن را ترک کرد و برایش یک سالِ تمام از خانه بیرون نرفتم و هرروز گریه کردم تا بتوانم خودم را جمع کنم، از او گذشته‌ام. اما به‌نظر می‌رسد برخی‌ انسان‌ها هرگز قلبِ تورا ترک نمی‌کنند‌.
ساکی که دستش بود، افتاد. یک قدم به جلو برداشت. صدایش همان صدا بود. آرام، گرم، آرامش‌بخش. "من رو ببخش."
و بعد به سمتم آمد، به گونه‌ای که انگار می‌ترسید نزدیک شود. نمی‌دانم چه چیزی من را به سمت او می‌کشاند، اما زمانی که یکدیگر را در آغوش گرفتیم، گویا همه‌چیز التیام یافته بود. او همیشه دورِ زخم‌های مرا ستاره می‌کشید و می‌بوسید. نمی‌دانستم با یک آغوش نیز می‌تواند زخمی که خودش به وجود آورده بود، از بین ببرد. با حس کردنِ دمِ آشنایِ پشمک به دور پا‌هایم، متوجه شدم او نیز شیرینی‌ِ این لحظه را دوست دارد.

⠀ ࿙࿚ ︶ ꣑ ⋆ ୧ ︶ ࿙࿚
@nuts828

ೇ For: https://t.me/sparkk999

زیر لب آهنگِ موردعلاقه‌م رو زمزمه می‌کردم که بارمن لیوان‌م را جلوم گذاشت. لیوانی که دیگر خالی نبود، بلکه برای بار -شاید- دوازدهمِ امشب با ویسکی پر شده بود. چند قطره از لیوان نوشیدم. حتی دیگر نوشیدن هم احساس خاصی نمی‌داد. لکه های خونی که روی صورت و گردن‌م باقی مانده بود، خشک شده بودند. سیگاری که در دستم بود را تقریبا فراموش کرده بودم؛ تا به خودم آمدم، به آخرش رسیده بود. رها‌یش کردم تا به زیر صندلی‌، به باقی سیگار های استفاده‌شده‌ام ملحق شود.
با یکی از انگشت های دور لیوان، ضربه ای به تلفن‌م روی میز زدم. 11:57 pm. دو ساعت از نابود شدنِ همه‌چیز می‌گذشت. دو ساعت از وقتی که با شدت دستانم را شستم می‌گذشت. اما هنوز بویِ زمختِ آهن از آنها می‌آمد.
گریه نکردم. درد داشت، اما گریه نکردم. او هیچ‌وقت لایق اشک‌های من نبود. چهار ساعتِ پیش آخرین پستِ اینستاگرام‌ش را کنار یک شخص دیگر دیده بودم. شاید نمی‌خواستم قبول کنم. شاید ماه‌ها، حتی سال‌ها بود که کثیفی درونش را می‌دیدم. نمی‌دانم. چیزی نمی‌دانم. سوزشی حس نمی‌کنم، دردی حس نمی‌کنم. تنها چیزی که حس می‌کنم، سردیِ سلاحِ دورِ کمرم است. سلاحی که حالا، یک گلوله از آن کم شده بود.
آخرین سیگارم را در ته‌مانده‌ی ویسکی‌ خاموش کردم و انداختم. زیپِ ژاکتِ چرمی‌ام را بالا کشیدم و از بار خارج شدم. سوارِ موتور‌م شدم و استارت زدم. رفتم و رفتم. سرعت‌ام بالا بود. یا شاید هم سرعتِ همیشگی‌ام بود. نه، قطعاً بالا بود. وارد اتوبان شدم. خلوت بود. خیلی خلوت. چشمانم تار می‌دید. یک ساعتِ کامل نوشیدن داشت اثر می‌گذاشت. نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد. در یک چشم به‌هم زدن، چشمانم سیاه شد. درد بدی در پشت سرم پیچید. چشمم نیمه باز شد و آسفالتِ خیابان را می‌دیدم. بوی آشنایی به مشامم رسید. آهن. دستی به آرامی به پشت سرم بردم، قرمز. به نظر می‌رسد این، پایانِ راه من باشد.

ೇ For: https://t.me/nia_yesht

مسیرِ همیشگیِ رفتن به کافه آنقدر برایم تکراری شده که حاضر هستم چشم بسته به اونجا برم. تکراری. کلمه‌ای که متوجه شدم چقدر از اون استفاده می‌کنم. یا شاید هم می‌کردم؟
همونطور که لیوانِ کاغذی‌ای که تا چند دقیقه‌ی پیش گرمای قهوه‌ی امروزم رو نگه می‌داشت، به داخل سطل‌زباله انداختم، به این فکر کردم که او هم دیگر گرمای وجودش رو از دست داده. یک گوشه‌ی سردِ اتاقش افتاده و کسی سراغش رو نمی‌گیره. گوشیم رو روشن می‌کنم، عکسش هنوز روی صفحه‌ی گوشی‌ام هست. بالای صفحه عددِ 7:36 pm دیده می‌شد. الان یک ساعت و بیست و دو دقیقه می‌شه که مرده.
من نمی‌خواستم این شکلی پیش بره. واقعا نمی‌خواستم -اکثرا به چیزی که می‌گم، خنده‌م می‌گیره- اون گرما رو ازش بگیرم. فقط با فکر کردن به این‌که اون گرما رو با شخص دیگه‌ای شریک بشه، حالم بد می‌شد. به بوت‌های مشکی‌ام که روی سنگِ فرش های خیابانی در نزدیکیِ آپارتمانم راه می‌رفت، نگاه کردم و وقتی دستم رو بالا آوردم، انگار هنوز هم بوی اون رو می‌داد. و قرمز بود. قرمز. قرمز. قهوه‌ای؟ نه. بنفش تیره؟ خیلی به رنگ ها علاقه داشت. مبلی که روش افتاده بود، هم‌رنگِ خون‌ش بود. قرمز؟
اصلا متوجه نشدم کِی وارد خونه شدم، بوت هام رو در آوردم و کیف‌م رو روی مبل رها کردم، کنارِ خودِ رها شده‌ام. گوشی رو روشن کردم، و مثل همیشه، پلی لیستِ محبوبِ Olivia Rodrigo‌م رو پخش کردم و دارم داخل بالش داد می‌زنم. و می‌خندم. و داد می‌زنم. و گریه می‌کنم. و می‌خونم. و داد می‌زنم. و می‌خندم.
اون خواست که این‌شکلی بشه، مگه نه؟

خواستم بگم منو داری پیر نمیشی
فهمیدم خودم پیرت میکنم

Reviews

0

Log in to leave a reviewLog in

No reviews yet

Be the first to share your experience with this account.