Hashtagmetal

با حافظه‌ای زخمی از عادتِ نفرت‌انگیزِ زنده بودن با دردی که درونِ استخوان‌هایم خودش را تکرار می‌کند مدام از خود می‌پرسم: این اشتیاقِ بی‌پایان برای ماندن، از کدام سوءتفاهمِ بزرگِ هستی زاده شده ؟ زمان انگار سال هاست در من رسوب کرده و من جسدِ روزهای خویش را بر دوش می‌کشم هشتگ متال و موسیقی همیشه ز…

این روزها روزها ، برایم نا تمام تر میشوند و شب ها بلندتر از حافظه و زمان ، انگار زخمی است که هر روز دوباره باز میشود من نه منتظرِ فردایم نه درگیرِ دیروز چون معنا، مدت‌هاست، بارش را بسته و رفته و دیگر چیزی که نمانده از من از من بودنی ، که خودش را مدت‌هاست ترک کرده و فقط نامش را به اجبا…

نگران نباش من خوبم هرچند  سرنوشت مرا به ورطه  ناامیدی و حسرت سوق داده ،  اما رمانتیسم ،انگار همچنان در زندگی ام جاریست ، و باران، اشک‌های آسمان را به  روح زخمی‌ام نثار می‌کند ، و زمزمه باد در میان شاخ و برگ درختان، نجواهایی  را در گوشم زمزمه می‌کند که  مرا به وادی رؤیاها و خیالات پرواز می‌دهد. اما …

غمگینم اما آرامم ، چون دیگر هیچ چیزی  برایم مهم نیست  ،و زندگی هیچ پشیزی برایم ارزش ندارد ، نمی خواهم صحبت کنم یا حتی گوش کنم فقط ادامه میدهم ، ادامه ادامه ادامه و باز هم ادامه .... هشتگ متال

به دنبال خودِ ازدست‌ رفته‌ام می‌گردم تا شهادت بدهد این زندگی همیشه همان چیزی نبود که می‌خواستم تا شهادت بدهد که هیچ‌وقت زندگی نکردم فقط تحمل کردم و هرچه جلوتر رفتم، کمتر فهمیدم که چرا شروعش کردم نمی دانم زمان چه سرنوشتی برای ما خواهد داشت؟ برای ما که در هر قدم، تکه‌ای از خودمان را جا گذاشتیم و…

آقای گیلمور عزیز، شک دارم که راه‌هایمان هرگز به هم برسد چون من در گوشه‌ای دور از دنیا زندگی می‌کنم، با امکانات کم برای سفر. با این حال، موسیقی شما بی‌پایان سفر کرده تا به من برسد گاهی در میان روزمرگی‌ها، و در ازدحام نفس‌هایی که هیچ بویی از زندگی ندارند از خود می‌پرسم که چگونه همه چیز اینقدر بی‌ص…

روزی از گله جدا خواهی شد. در دشت‌های خاموش ، بی‌پناه، اقامت خواهی کرد. خودت را در شکار گم نکن میان اسب‌ها، سگ‌های شکاری، و زوزه‌های بی‌پایان. گرگِ تنها باش، و یاد بگیر تنهایی را دوست بداری. گرگِ تنها باش، و بگذار این تنهایی، تا زمانی که باید، دوام آورد. برای آنان که نیاز دارند، پناه و راهنما باش،…

برو… و آزاد باش، ای پروانه. از میان خاکستر رؤیاهایم پرواز کن از میان آن‌همه کاش که هرگز به فردا نرسیدند. پرواز کن، بر فراز تکه‌های شکسته‌ی من… تا شاید در پرواز تو، ردی از رهایی‌ام مانده باشد که من در میان روزمرگی‌ها، در ازدحام نفس‌هایی که هیچ بویی از زندگی ندارند یادم رفت خودم را هشتگ متال

من سقوط کردم در خودم و پوچی از همه‌سو مرا فرا گرفته ،و دیگر نمی‌دانم جسمی هستم یا فقط اندوهی معلق در هوا. هرچه بود، فرو ریخت خاطراتم را گم کردم . اسم‌ها، صورت‌ها، رنگ‌ها… تنها چیزی که مانده، وزنی‌ست که روی سینه‌ ام سنگینی می‌کند رفیق پایانِ راه، نه مرگ است نه زندگی؛ پایانِ راه فقط هیچ است؛ و ما،…

ما شکوهمندانه در این زندگی باختیم رفیق ، بیا یکی دو لیوان دیگر هم تا سرگیجه  بلند کنیم ،سرت سلامت ،سرنوشت به ما آموخت که زیستن معنایی ندارد و در این جهان همواره باید با احساس  از دست دادن زندگی کنیم ، و چشم انتظار زمانی باشیم  که  یک شوک ، مرگی بی معنا ، با  پایان بی فایده را برایمان رقم بزند من اح…

قلبم آخرین تبش هایش را در سکوت می کوبد استخوان‌هایم زیر وزنِ این جهان خرد شده اند و دیگر، هیچ دلیلی برای برخاستن نمی‌بینم. می خواهم زمان پاره شود تا گذشته و آینده در دهان خلأ له شوند می خواهم این پایان باشد تا هیچ آغازِ کاذبی دوباره زاده نشود میخواهم خاک دهانم را پر کند تا هیچ کلمه‌ای دیگر از گ…

من بریده ام از اندیشه‌ای که هر شب در من زاد و ولد می‌کند از صدای درونم که هر شب ضجه می‌زند و گوشم را می‌درد از این تئاترِ زنده‌نمایی که اسمش را گذاشته‌ایم "زندگی من از «ضرورت» بریده‌ام. از این توهّمِ لعنتیِ معنا. از تلاشِ بی‌وقفه برای ربط دادنِ هر درد به درسی، هر فاجعه به تقدیری، و هر خالی به حکم…

خیره شده ام به افقی که هیچ‌گاه نیامد ،افقی که، فقط خط مبهمی بود میان من و هیچ تا در میان امید و سرابی که بارها خود را در آن تکرار کرد. فقط من بمانم و تردید، من بمانم و گام‌هایی که دیگر جرئت برداشتن نداشتند. در این زندگی من آموختم که چگونه میشود مرد، بی‌آن‌که هرگز زیسته باشی. آموخنم که مر…

می‌گذرم از روزها، بی‌آن‌که عبور کرده باشم؛ دلم گاهی می‌خواهد حتی زمان هم فراموشم کند، که از این عبورِ بی‌عبور، این ماندنِ بی‌معنا، که نه زندگی‌ست، نه مرگ، بلکه برزخی‌ست از لحظاتِ نیمه‌جان، که نه به بودن ختم می‌شوند، و نه به رهایی. خلاص شوم من نه آغاز را به یاد دارم، نه پایانی برای این راهِ بی‌راهه…

بی پرسشی از چرا و بی پاسخی از کجا با خستگیِ تلنبارشده‌ی روزهایی که بی‌دلیل گذشتند، و شب‌هایی که بی‌رحمانه فرو ریختند. جایی میان آغاز و پایان،ایستاده‌ام ایستادنی که هیچ معنایی ندارد، جز تماشای فروپاشیِ تدریجیِ خودم ، آن هم در آینه‌ی روزهایی که مدام تکرار و تکرار می‌شوند دیگر ، نه امیدی در من مانده…

این منم؛ افتاده در شکاف‌های فرسوده‌ی زمان، درهم‌شکسته زیر سنگینی پله‌های بی‌انتها، جایی میان تکرار و فروپاشی. نه راهی برای صعود مانده، نه رمقی برای سقوط. ثانیه‌ها از من عبور می‌کنند بی‌آن‌که چیزی از بودنم باقی بماند تا من چون سایه‌ای بی‌صدا، فراموش شوم... پیش از آن‌که واقعاً زندگی کرده باشم هشتگ مت…