مهدی محرابی

در کنار تمام عزم و اراده و هوش و استعداد و هدف و برنامه‌ریزی و هرچیزی که چاشنی کارها میکنید تا «به صورت ممتد» ادامه داشته باشد و به نتیجه دلخواه برسد، به شما قول میدهم حداقل اندکی دیوانگی و حماقت هم لازم است. بعضی وقت‌ها هیچ‌چیز جز دیوانگی و حماقت نمیتواند دلیلی برای «ادامه دادن» باشد.

من چرا اینقدر امید دارم؟!

[media, no text]

باورم نمیشه که فروردین تموم شد. دی مونده.

فقط جای رفیقامون که نیستن خالیه ❤️✌🏼🌱

Ye Rooze Khoob Miad

باورم نمیشه که تو اسفندیم. دی مونده.

On the Nature of Daylight

و شب بخیر به تو که یک ماه است تیر میخوری و نمیمیری.

آقا رضا جلوی درِ خانه پدرم را صدا زده بود و گفته بود: پسرت را بغل کن. من هیچوقت علی را بغل نمیکردم. میدانی که؟ از این پدر و پسرها که رویشان نمیشود همدیگر را بغل کنند. بعد همانطور که لبخند و اشکش قاطی شده بود رفته بود.

آقا رسول یک ماه است دُلا دُلا راه می‌رود. به نانوایی سرکوچه گفته بود: کمرم شکسته.

‌ روزی تقویمی خواهیم نوشت هر روزش مناسبتی دیگر. ‌ ‌

نظافتچی‌های سوله‌ هرچه میشستند تمیز نمیشد. یکیشان آرام در گوش دیگری گفت: خون با هیچی پاک نمیشه!

ثریا خانم هنوز صبح‌های زود بیدار میشود، لقمه‌ی پنیر و گردوی آرمیتا را آماده میکند، سوار ماشین میشود و میرود به مدرسه. نیمکت آرمیتا را بو میکند، لقمه را روی میزش میگذارد و میرود. مدیر مدرسه میگوید آمدنش شاید برای روحیه بچه‌های دیگر خوب نباشد، اما نمیتوانم بگویم نیا.