همراه با خیام

می خوردن و شاد بودن آیین من است
فارغ بودن ز کفر و دین، دین من است
گفتم به عروس دهر کابین تو چیست
گفتا دل خرم تو کابین• من است

ایام زمانه از کسی دارد ننگ
کو در غم ایام نشیند دلتنگ
می خور تو در آبگینه با نالهٔ چنگ
زان پیش که آبگینه‌ات• آید بر سنگ

این کوزه که آبخوارهٔ ‏مزدوری است
از دیدهٔ ‏شاهی و دل دستوری است
هر کاسهٔ ‏می که بر کف مخموری است
از عارض مستی و لب مستوری است

خیز تا بر گُل نو کوزگکی باده خوریم
پیش تا از گِل ما کوزه کند دست زمان

چون عاقبت کار جهان نیستی است
انگار که نیستی، چو هستی خوش باش

چون بر لب کوزه لب نهادم ناگاه
برخاست صدای او چُنان بانگ از چاه
پرسیدم از او، چنین مرا کرد آگاه
زین پیش که کوزه‌ای شوم بودم شاه

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است
در بند سر زلف نگاری بوده است
این دسته که بر گردن او می بینی
دستی است که بر گردن یاری بوده است

برگشت به خاک و سبزه رویید از او
این بود و دگر کسی نپرسید از او
تا آن که پری رخی از آنجا بگذشت
بنشست به آرامی و گل چید از او

این کوزه که آبخوارهٔ ‏مزدوری است
از دیدهٔ ‏شاهی و دل دستوری است
هر کاسهٔ ‏می که بر کف مخموری است
از عارض مستی و لب مستوری است

یک کوزهٔ زیبای سفالی گشتم
سرشار ز باده‌های عالی گشتم
ناگه متلاشی شده خالی گشتم
تا گرد و غبارِ روی قالی گشتم