ცოტა დამეჩაგრა ეს მაგარი ადამიანი, არც არაფერი დამიდია მასზე, ამიტომ ვასწორებთ:
იმ პერიოდში, როდესაც ხმარა „ალფას“ ხელმძღვანელობდა, მისი ქვედანაყოფები მონაწილეობდნენ 2025 წლის ივნისის ოპერაცია „აბლაბუდაში“ (Паутина), მრავალდონიან ოპერაციაში, რომელშიც СБУ-ს მრავალი ქვედანაყოფი მონაწილეობდა. ჰმარას ქვედანაყოფმა ერთ-ერთი ეტაპი შეასრულა: მისი ოპერატორები მართავდნენ დრონებს, რომლებმაც დარტყმები მიაყენეს რუსულ სტრატეგიულ ბომბდამშენებს.
ყოფილი კოლეგები თავიანთ მეთაურს ახასიათებენ როგორც ადამიანს, რომელიც დროის უმეტეს ნაწილს ფრონტის წინა ხაზზე ან მის სიახლოვეს ატარებდა, როგორც მასშტაბურად მოაზროვნე, სწრაფად მსწავლელ და მუდმივად ცნობისმოყვარე ადამიანს. პატივისცემა, რომლითაც ის ჯარში სარგებლობს, ხელოვნურად შექმნილი არ არის, ჯარისკაცები, რომლებსაც ჰმარა მეთაურობდა, მას ენდობიან.
ჰმარა არ არის ფეთქებადი და აქვს ჩვევა, კითხვებს პასუხი გასცეს მათი ჩარჩოების გაფართოებით: მაგალითად, კითხვა რეიდის დაგეგმვის შესახებ მასთან გადადის მსჯელობაში ლიდერობაზე, ხოლო კითხვა იარაღზე საუბარში ადამიანებზე და ა.შ.
უკრაინის თავდაცვის მინისტრი ჯარებს არ მეთაურობს, ის სათავეში უდგას მათ უკან მდგომ მექანიზმს შესყიდვებს, სამრეწველო კოორდინაციას, ბიუჯეტებს, კადრებსა და ინსტიტუტებს შორის ურთიერთქმედების პოლიტიკას. სწორედ აქ არის ჰმარას გამოცდილება ყველაზე დამაჯერებელი.
მაგალითად გამოცემას მოჰყავს ის, თუ რა დაემართა რუსეთის ნავთობმრეწველობას СБУ-ში ჰმარას ხელმძღვანელობის შვიდი თვის განმავლობაში: უკრაინის გრძელვადიანმა კამპანიამ რუსული ნავთობგადამუშავების წინააღმდეგ მის ხელში უფრო დიდი მასშტაბი, ტემპი და უფრო მკაფიო ლოგიკა შეიძინა.
ჰმარამ ჩამოაყალიბა დანახარჯების უმოწყალო ასიმეტრიის დოქტრინა (ruthless cost asymmetry) - დარტყმითი ოპერაციების ღირებულება შეადგენს იმ ეკონომიკური ზიანის დაახლოებით 2%-ს, რასაც ისინი აყენებენ. მიზანი ხდება არა ცალკეული ობიექტები, არამედ მთელი სისტემის კვანძები: ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნები, სატრანსპორტო ჰაბები, საექსპორტო მარშრუტები და რუსული მრეწველობის შემოსავლების ის მესამედი, რომელიც რუსულ არმიას უზრუნველყოფს.
თავდაცვის სამინისტრო, არსებითად, არის დეფიციტური რესურსების: ფულის, ტექნიკის, ადამიანების და რისკების გადანაწილების მექანიზმი. ჰმარა ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში სწორედ ამ გადანაწილებით იყო დაკავებული, გარემოებათა ზეწოლის ქვეშ.
გამოცემა ასევე ახსენებს უკრაინული არმიის ახალ მთავარსარდალს, მიხაილო დრაპატის და აღნიშნავს, რომ ჰმარა და დრაპატი მომდინარეობენ ერთი და იმავე ოპერატიული კულტურიდან ინიციატივიანი და საბჭოთა ტიპის ცენტრალიზაციის მიმართ უკიდურესად შეუწყნარებელი და ახალ თანამდებობებზე მოვიდნენ იმ ურთიერთწყენებისა და წინააღმდეგობების გარეშე, რაც მათ წინამორბედებს ყოფდა.
მობილიზაციაზე საუბრისას, ჰმარა ხაზს უსვამს ადამიანისთვის იმ გაგების შექმნის მნიშვნელობას, რომ არმიაში წასვლით ის შეძლებს გადარჩენას და რეალური წვლილის შეტანას. ასეთი შეგრძნება თავისთავად არ ჩნდება და პირდაპირ არის დამოკიდებული სამსახურის პირობებზე.
სტრატეგიის საკითხებში ჰმარა აღნიშნავს: პატარა საბჭოთა არმიას არ შეუძლია დაამარცხოს დიდი საბჭოთა არმია. უკრაინამ უნდა შექმნას ომის წარმოების საკუთარი წესი. „აბლაბუდა“ არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება გამოიყურებოდეს ეს წესი.
უკრაინამ ყოველთვის იცოდა ტრაგედიები, ამბობს ჰმარა მისი ისტორია ასეთი ტრაგედიების გრძელ სიას წარმოადგენს. მაგრამ ახლანდელი თაობა ყველა წინა თაობისგან იმით განსხვავდება, რომ მას აქვს მტრის დამარცხების რეალური შანსი.
ჰმარას სურს ომში გამარჯვება და მას აქვს საკუთარი წარმოდგენა იმის შესახებ, თუ როგორ გააკეთოს ეს. ამ ხედვის ნაწილია აშშ (The National Interest არის ამერიკული გამოცემა და მისი მკითხველები, პირველ რიგში, აშშ-ის მოქალაქეები არიან): ამერიკასთან ურთიერთობაზე ის საუბრობს, როგორც ძმობაზე, რომელიც უფრო ძლიერი ხდება იმის წყალობით, რაც თითოეულ მხარეს შეაქვს მასში.
The National Interest არის ცნობილი ამერიკული კონსერვატიული ჟურნალი საერთაშორისო ურთიერთობების, შეიარაღებისა და ომის შესახებ, რომელიც ძირითადად პოლიტიკური რეალიზმის პოზიციებიდან წერს.
