Graymin

دمیان | هرمان هسه

این موضوع برای من انقدر جذابه که می‌تونم تا چند روز فقط درموردش حرف بزنم. ㅠㅠ

انسان با غریزه‌ی‌ بقا خودش رو زنده نگه می‌داره و با غریزه‌ی عشق زندگی می‌کنه.

این تا همین چند روز پیش از عجیب‌ترین جملاتی بود که تو دفترم نوشتم. چیزی رو نوشتم که درکش نمی‌کردم ولی الان برام مشخصه خیلی ساده من از مرگ به زندگی رسیدم.

دوست دارم و از حس دوست داشتن لذت می‌برم و الان می‌تونم بگم بیشتر از حس دوست‌داشته‌شدن، دنبال حس دوست داشتنم.

یاد قسمتی از متن دمیان افتادم که می‌گفت "عشق نباید تمنا کند" و " به جای اینکه مجذوب شود مجذوب کند" فکر کنم بلاخره تونستم این جملات رو درک کنم.

مطمئنم خیلی‌ها فکر می‌کنن منظورم عشق به یک شخصه ولی نه من هستی و جریان و شاید زندگی رو دوست دارم. به اون چیزی که می‌بینم توجه می‌کنم، وقتی توجه می‌کنم می‌شناسمش، وقتی می‌شناسمش درکش می‌کنم و وقتی درکش می‌کنم یا متنفر می‌شم و رهاش می‌کنم یا نگهش می‌دارم و عاشقش می‌شم.

چون عاشقم. من می‌تونم عصبی باشم یا ناراحت، می‌تونم خوشحال باشم و خسته و می‌تونم هرچیزی باشم و نسبت بهش حس خوبی داشته باشم چون‌ عاشقم. علاقه‌مندم. دوست دارم. حسش می‌کنم درکش می‌کنم پس دوستش دارم. برای همین خوبم.

دلیلشم پیدا کردم ولی می‌تونم بگم هنوز اونجوری که باید درکش نکردم.

مثلا این چند روز داشتم مدام به این فکر می‌کردم چی باعث می‌شه همچین حسی داشته باشم.

چند روزی هست که فقط درون خودم زندگی می‌کنم. خودم رو زیر نظر گرفتم و احساسات خودم رو همش بالا پایین می‌کنم. هرچیزی که بیرون از من اتفاق میفته رو می‌بینم و حس می‌کنم ولی بیشتر از اینکه به اون اتفاق فکر کنم دارم به تاثیری که روم می‌ذاره توجه می‌کنم.

شاید واقعا ریشه زدن بود :)

خیلی عجیبه عمیقا حس خوبی دارم و این حس خوب هیچ‌جوره به موقعیت و شرایط و زندگیم نمی‌خوره‌ ولی باهاش سازگاره.

انگار مرگ و زندگی همزمان درونم جریان داره!