لیبرالیسم نه دین است، نه جهانبینی و نه حزب منافع ویژه. دین نیست، زیرا نه ایمان و سرسپردگی طلب میکند، نه امری رازآلودِ گرداگرد آن را گرفته است و نه جزمیاتی دارد. جهانبینی نیست، زیرا نمیخواهد گیتی را توضیح دهد، چنانکه درباره معنا و مقصود هستی انسانها هیچ چیز به ما نمیگوید و نمیخواهد بگوید. نوعی حزب که مدافع منافع خاصی باشد نیست، زیرا به هیچ فرد و گروهی وعده امتیاز ویژه نمیدهد و برای هیچ فرد و گروهی منافع ویژهای ایجاد نمیکند و نمیخواهد ایجاد کند. لیبرالیسم سراسر چیز دیگری است. ایدئولوژی است؛ نظریهای است درباره روابط میان امور اجتماعی و همزمان بهکارگیری این نظریه در رفتار انسانها در امور اجتماعی. هر قول و وعدهای که میدهد، از آنچه در جامعه و از طریق جامعه میتوان انجام داد تجاوز نمیکند. لیبرالیسم میخواهد فقط یک چیز به انسانها بدهد: تکامل صلحآمیز و بیاختلالِ رفاه مادی برای همه، تا از این طریق عوامل بیرونیِ درد و رنج را تا حدی که اصلاً در قدرت نهادهای اجتماعی است، از انسانها دور نگاه دارد. هدفش کاستن از رنج و افزودن بر شادی است.