በኩር አንበሳ
ምዕራፍ ሁለት የቀጠለ...
አትፍሩ፣ እኔ ልረዳችሁ እፈልጋለሁ፣" አለ አቶ ገረሱ ፈገግ እያለ። "ትንሽ ሥራ አለኝ። ቀላል ነገር ነው። ጥቂት እቃዎችን ከአንድ ቦታ ወደ ሌላ ቦታ ማድረስ ብቻ። በዚህ ሳምንት ጥሩ ገንዘብ ታገኛላችሁ።"
ዳዊት በተስፋ ወደ ኤልያስ ተመለከተ። ኤልያስ ግን ጥርጣሬ ነበረው።
"ምን ዓይነት እቃዎች?" ጠየቀ ኤልያስ።
"አስፈላጊ አይደለም፣" አለ አቶ ገረሱ በእርጋታ። "የሚያስፈልገኝ አስተማማኝ ሰዎች ነው። እናንተ ወጣቶች ጎበዝ ትመስላላችሁ።"
"አዎ፣ እንስራ!" አለ ዳዊት በጉጉት።
ኤልያስ ጓደኛውን እጁ ላይ ነካው። "ዳዊት፣ መጀመሪያ እናውቅ..."
"ኤልያስ፣ ምግብ እንፈልጋለን!" አለ ዳዊት በመጮህ።
ስለዚህ ተስማሙ። በዚያ ምሽት አቶ ገረሱ ወደ አንድ ጨለማ ሱቅ ወሰዳቸው። በሱቁ ውስጥ የተለያዩ ሳጥኖች ነበሩ።
"እነዚህን ሳጥኖች ወደ ራስ መንገድ ወሰዱ፣ እዚያ አንድ ቀይ መኪና ያገኛችኋል፣" አለ አቶ ገረሱ።
ሳጥኖቹን ተሸክመው ሲሄዱ፣ ኤልያስ አንዱን ሳጥን ከፈተ። ውስጡ የተሸጋገሩ ሽጉጦች ነበሩ! ፍርሃት ልቡን ሞላው።
"ዳዊት፣ ይህ ህገወጥ ንግድ ነው!" አለ በሹክሹክታ።
"ግን ገንዘብ ያስፈልገናል፣" አለ ዳዊት ፊቱ በመጨነቅ።
"ከእንግዲህ አይደለም፣ ከዚህ መቀጠል አንችልም!" አለ ኤልያስ በቁርጠኝነት።
ነገር ግን ወደ ኋላ ለመመለስ አልቻሉም። አቶ ገረሱ በስልክ ሰዎቹን አስጠንቅቋቸው ነበር። ሁለቱ ወጣቶች በፍርሃት ውስጥ ገቡ።
ከሶስት ቀናት በኋላ፣ አቶ ገረሱ ወደ እነሱ መጣ። "በጣም ጥሩ ሥራ ሠራችሁ። አሁን ትልቅ ሥራ አለኝ።"
"አቶ ገረሱ፣ ከእንግዲህ አንሰራም፣" አለ ኤልያስ በድፍረት።
አቶ ገረሱ ፈገግታውን አስወገደ። ፊቱ እንደ ድንጋይ ቀዘቀዘ።
"አዎ፣ ትሰራላችሁ፣ ምክንያቱም ምንም አማራጭ የላችሁም። ወይም ፖሊስ በህገወጥ ንግድ እንዲይዛችሁ ታደርጋላችሁ፣" አለ በማስፈራራት።
ዳዊት ተናደደ። "አንተ ክፉ ሰው ነህ!"
"ወይንስ እናንተ ሞኞች ናችሁ፣" ሲል አቶ ገረሱ ሳቀ። "አሁን በዚህ ጨዋታ ውስጥ ገብታችኋል።"
በዚያ ምሽት፣ ሁለቱ ጓደኞች በባዶ ሕንፃቸው ውስጥ ተቀምጠው አለቀሱ።
"ምን እናድርግ?" ጠየቀ ዳዊት በተስፋ መቁረጥ።
"ማምለጥ አለብን፣" አለ ኤልያስ በእርጋታ። "ግን በጥበብ። ፖሊስ መሄድ አንችልም ምክንያቱም እነሱ ያምኑናል? እኛም ተጠያቂ ነን።"
"እንግዲህ ምን?"
"አንድ እቅድ አለኝ፣" አለ ኤልያስ ዓይኖቹ እያበሩ። "ነገ ወደ ራስ መንገድ ስንሄድ እንሸሻለን። ግን በጥንቃቄ።"
"እኔ ከአንተ ጋር ነኝ፣ ወንድሜ፣" አለ ዳዊት እጁን ዘርግቶ።
"ሁሌም አብረን፣" አለ ኤልያስ እጁን ጨበጠው።
ጠዋት ሲሆን፣ ሁለቱም ወጣቶች ወደ መድረሻቸው ሲሄዱ፣ ልባቸው እየመታ ነበር። ሳጥኖቹን በመጫን ላይ ሳሉ፣ ኤልያስ ለዳዊት ምልክት አደረገ።
"ሩጡ!" አለ ኤልያስ እየጮኸ።
ሁለቱም ወደ ተለያዩ አቅጣጫዎች ሮጡ። የአቶ ገረሱ ሰዎች እያሳደዱአቸው ነበር። ዳዊት በጠባብ ጎዳና ውስጥ ገባ። ኤልያስ ደግሞ በገበያ ስፍራ ተደበቀ።
ለሰዓታት ሮጡ። በመጨረሻም፣ ከሰዓት በኋላ፣ በቦሌ አካባቢ ተገናኙ። ሁለቱም ደክመው ነበር፣ እግራቸውም ተሰብሮ ነበር።
"አመለጥን!" አለ ዳዊት እየተንፈስ።
"አዎ፣ ግን አሁን ምን?" አለ ኤልያስ በሀዘን። "ምግብ የለንም፣ ገንዘብ የለንም፣ አሁንም ደግሞ ህገወጥ ንግደኞች እያሳደዱን ነው።"
ዳዊት በጸሎት መልክ ወደ ላይ ተመለከተ። ከዚያም ወደ ኤልያስ ተመለሰ።
"ነገር ግን አንድ ነገር አለን፣" አለ በመደነቅ።
"ምንድነው?"
"አንዳችን ሌላችን አለን፣" አለ ዳዊት በፍቅር።
ኤልያስ ፈገግ አለ። እንባ በዓይኑ ላይ ታየ። "አዎ፣ ወንድሜ፣ ያ ነው በጣም አስፈላጊው ነገር።"
በዚያ ቀን፣ ሁለቱ ወጣቶች ከሞት እንዳመለጡ ተሰማቸው። ምንም እንኳን ሁሉንም ነገር ቢያጡም፣ አንዱን ሌላውን አላጡም። እና ያ ለእነሱ ሁሉም ነገር ነበር።
የከተማዋ መብራቶች ሲበሩ፣ ሁለቱም ወደ ራሳቸው የወደፊት ሕይወት በጸሎት ተመለከቱ። አሁንም በጨለማ ውስጥ ነበሩ፣ ግን በተስፋ ብርሃን ተሞሉ።
---
@getembate
@getembate
