95#خاطرات_تصویری_گورەجو
گوراجوب را ازدست دادیم؛ نگذاریم زمینهای دیم و مراتعش را هم از دست بدهیم!
گوراجوب فقط یک روستا نبود؛ خانه، خاطره،هویت و زندگی چندین نسل از مردم آن بود.
با اجرای طرح سد زمکان، روستا تخلیه شد، خانهها و زمینهای آبی از دست رفت و بسیاری از اهالی ناچارا درشهرها و مناطق دیگر ساکن شدند. از آن همه داشته،امروز برای ما فقط مراتع و زمینهای دیم باقی مانده است؛ زمینهایی که شاید از نظر مساحت کم باشند، اما از نظر ارزش و اهمیت،آخرین سرمایهای هستند که از گذشته برای ما به یادگار ماندهاند.
این زمینها به آسانی به دست ما نرسیدهاند. پدران ومادران ما با زحمت فراوان و کمترین امکانات، با دستهای پینهبسته و عرق جبین، سنگ ازدل این زمینها بیرون کشیده و آنها را برای زندگی و آینده فرزندانشان آماده کردهاند.
وقتی به سنگهای کنار زمین یا مرزهای همین مزارع نگاه میکنیم، میتوانیم حجم انبوە رنج و زحمت آنان را تصور کنیم؛ میتوان هنوز آثار دست و زخمهای شانههایشان بر این خاک و سنگهایش رادید.
اما امروز گلایه ما بیشتر از خودمان است؛ از خود مالکان و صاحبان این زمینها.
بسیاری از مابه دلیل دوری از گوراجوب و نداشتن امکان حضور و کشت مستقیم، زمینهایمان را به دیگران میسپاریم. این موضوع قابل درک است.
اما آیا واقعاً مجبوریم فقط به این دلیل که زمین زیرکشت برود،آن را بدون شناخت و بررسی در اختیار هر کسی قرار دهیم؟
چرا باید تنها «زیر کشت رفتن زمین» برایمان مهم باشد و نپرسیم چه کسی زمین ما را در اختیار گرفته و تا چه اندازه امین است و آیا به حقوق و تعهدات خود پایبند خواهد بود یا نه؟
متأسفانه تجربه سالهای اخیرنشان داده که در برخی موارد، بهرهبردارانی که زمینها را برای کشت در اختیار گرفتهاند،آنگونه که باید صداقت و مسئولیتپذیری نشان ندادهاند و در مواردی حقوق و سهم مالک به درستی رعایت نشده است و بجای آبادگری سبب نابودی و نامرغوب شدن زمین شدەاند. این تجربهها را نمیتوان نادیده گرفت و بعد دوباره همان اشتباه را تکرار کرد.
زندگی روستایی و خصوصا بانوان گوراجوب همیشه بر پایه همدلی، همسایگی و مشارکت شکل گرفته است.در روزهایی که برای انجام کارهای عمومی و امور مشترک مانند جادە سازی و یا اتفاقاتی همچون اتش سوزی یا جلوگیری از حضور گلە داران غیر بومی، همکاری و همراهی مردم لازم است، انتظار میرود کسی که از زمین و امکانات منطقه بهره میبرد،خود را تا اندازهای مسئول و همراه بداند.اما گاهی دیده شده که برخی بهرهبرداران، پس ازحضور برای کار وکشاورزی، در چنین امور مشترکی حضور و همکاری چندانی ندارند و ارتباطشان با منطقه بیشتر شبیه حضور یک مهمان یا فردی موقت است.
البته این حرف به معنای مخالفت با واگذاری زمین بە افراد غیربومی یا غیرگوراجوبی نیست.
هر انسانی که باصداقت،انصاف و مسئولیتپذیری کار کند،محترم است.سخن این است که اگر قرار است زمینمان را به کسی بسپاریم، شناخت، امانتداری، تعهد و احساس مسئولیت باید در کنار توانایی کشاورزی، معیار انتخاب ما باشد.
گاهی گفته میشود چون گوراجوب دوباره شکل نگرفته و جایگاه مناسبی برای سکونت نداریم، چارهای جز واگذاری زمینها به دیگران نداریم.
اما آیا ازدست رفتن یک بخش از زندگی و امکاناتمان باید بهانهای شودتااز بخشهای دیگرسرمایه و حقوقمان هم چشمپوشی کنیم؟
اگردرگذشته به دلیل عدم اتحاد و نداشتن انسجام و هر دلیلی نتوانستیم برای احیای دوباره گوراجوب آنگونه که باید متحد و همدل باشیم، آیا درست است امروز همان مسئله رابهانه کنیم و بگوییم چون گوراجوب شکل نگرفته،پس نسبت بە دیگر منافع باقی ماندە بی تفاوت باشیم؟
از دست دادن یک حق، دلیل نمیشود حقوق دیگرمان را هم آسان از دست بدهیم.
اگر امکان کشت مستقیم نداریم، بهتر نیست تا حد امکان زمینهایمان را به فرزندان گوراجوب یا افراد امین و خوشنام بسپاریم؟ و اگر قرارشدباغیرگوراجوبی همکاری کنیم، دستکم با شناخت، توافق روشن و نظارت کافی این کار را انجام دهیم نه از روی اعتماد یک طرفە.
گوراجوب را از دست دادیم؛ خانهها،خاطرات،زمینهای آبی و بخش بزرگی از زندگیمان را از دست دادیم.اما هنوز چیزی برای حفظ کردن داریم.
نگذاریم زخمهایی که بر شانههای پدرانمان از سالها سنگریزی و آباد کردن این زمینها باقی مانده، با بیتوجهی و تصمیمهای عجولانه ما دوباره تازه شود.
این مراتع و زمینها فقط مال امروز ما نیستند.میراثی هستند که با زحمت از نسلهای قبل به ما رسیده و باید باهمان حرمت و ارزش به نسلهای بعد سپرده شوند.
زمینهایمان را فقط به چشم محصول یک فصل نبینیم؛ به چشم آخرین یادگار گوراجوب نگاه کنیم.
از حضور و اسکان عشایر و گلە داران در مراتعمان استقبال نکنیم و منفعت شخصی خودمان رابر مصلحت عمومی ترجیح ندهیم.
متاسفانه هرسال بیشتر از سال قبل در ملک اجدادیمان احساس غربت و غریبی میکنیم
@gavrajob
