.
انساندوستی،
فقط بخشیدنِ نان و لباس و پناه نیست؛
گاهی یعنی پناهِ دلِ کسی شدن،
بیآنکه بپرسیم چرا اینهمه شکسته است.
یعنی رنجِ آدمها را
پیش از قضاوت، بفهمیم؛
پیش از نصیحت، بشنویم؛
و پیش از آنکه از کنارشان بگذریم،
لحظهای مکث کنیم.
چه بسیار آدمهایی
که در شلوغترین خیابانهای جهان
تنها ماندهاند،
لبخند میزنند
و کسی نمیداند
چه جنگی در سکوتِ قلبشان برپاست.
شاید همین باشد؛
که به زخمهای پنهانِ آدمها
دست نزنیم
و اگر توانستیم،
مرهمی باشیم برای دردی
که از آن خبر نداریم.
لازم نیست جهان را نجات دهیم؛
گاهی کافیست
دلیلِ رنجِ یک انسان نباشیم
و اگر توانستیم،
دلیلِ لبخندش شویم.
گاهی یک من اینجا هستم
یک دستِ روی شانه،
یک فرصتِ دوباره،
یا حتی سکوتی که به دیگری
اجازه میدهد بیهراس گریه کند،
از هزاران شعار
انسانیتر است.
شاید جهان را
همین مهربانیهای کوچک
از فروپاشی نجات میدهند؛
مهربانیهایی که در تاریخ ثبت نمیشوند،
اما در حافظهی یک انسان
تا پایان عمر میمانند.
و چه زیباست
اگر روزی که از این جهان میگذریم،
چند قلب
به خاطرِ بودنِ ما
کمی کمتر تنها مانده باشند.
مینـو_پنـاهپـور
@gandomzaran
