— [♡] ; 𝗘𝗟𝗟𝗔 ⋆̩

بیوگرافی کارکترها

CHASE ME HARDER 🏎

زنگ کوچیک بالای درِ کافی‌شاپ با ورود جنو به صدا درومد.
بوی قهوه‌ی تازه و وانیل تو هوا پیچیده بود، اما هیچ‌کدوم نتونستن حواسش رو بدزدن؛ درست همون لحظه، میون رفت‌وآمد آروم مشتری‌ها، پسری رو دید که انگار از دل یک رؤیا بیرون اومده بود.

پیراهن سفید، آستین‌هایی که تا آرنج تا خورده بودند، پیش‌بند کرم‌رنگی که دور کمر باریکش گره خورده بود و موهای مشکی و لختی که بی‌نظم روی پیشونی و گوشه‌ی چشم‌هاش ریخته شده بودن. هر بار که سرش رو پایین می‌آورد تا سفارش‌ها رو یادداشت کنه چند تار مو روی صورتش می‌لغزید و با حرکت کوتاه انگشتاش کنار زده می‌شد.

نفس جنو برای لحظه‌ای بند اومد.

جنو بی‌حرکت ایستاد؛ اونقدر که یکی از مشتری‌ها ناچار شد از کنارش رد بشه و به شانه‌اش بخوره.
"ببخشید..."
حتی اون صدا رو هم نشنید.

نگاهش روی جمین قفل شده بود؛ نه از اون نگاه‌های گذرا، بلکه از اونایی که انگار میخواد تمام جزئیات یک نفر رو برای همیشه در حافظه حک کنه. انحنای لب‌ها، مژه‌های بلند، سفیدی پیراهن روی پوست روشنش... جنو بی‌اختیار با خودش فکر کرد که این پسر زیادی زیباست؛ اونقدر که واقعی به نظر نمی‌رسید.

چند دقیقه بعد، جمین با فنجان آمریکانو مقابل میزش ایستاد.
"سفارش شما."

صداش آرام بود؛ نرم، مثل بخاری که از روی فنجان بلند می‌شد.

جنو سرش رو بالا آورد و این بار نگاهشون به هم گره خورد.
کمتر از چند ثانیه بود، اما همون چند ثانیه کافی بود تا قلبش ضربه‌ای محکم به سینه‌اش بکوبه.

جمین لبخند کمرنگ و مؤدبانه‌ای زد؛ لبخندی که احتمالاً هر روز نثار ده‌ها مشتری می‌شد، اما جنو احمقانه دلش می‌خواست باور کنه فقط برای اونه.

وقتی جمین چرخید تا برگرده، جنو ناخودآگاه نگاهش رو تا آخرین قدم دنبال کرد. انگار چشم‌هاش از اون سیر نمی‌شدن؛ انگار هر بار که فاصله بیشتر می‌شد، دلش بیشتر می‌خواست صدایش کنه.
ولی حتی هنوز اسم اون گارسون رو نمی‌دونست....

اما همون لحظه، با اولین جرعه از قهوه‌ای که هنوز داغ بود، لبخند محوی روی لبش نشست.
فکر کرد اگر قرار باشه هر روز برای دیدن همین موهای آشفته و همین لبخند کوتاه به این کافه بیاید، هیچ اعتراضی نخواهد داشت.

جمین کلاه ایمنی‌اش را روی سقف ماشین کوبید و با اخم به جدول امتیازات خیره شد.
نفر اول: جنو لی
فقط سه صدم ثانیه اختلاف.
همیشه همین‌قدر نزدیک... و همیشه همین‌قدر دور.

صدای قدم‌هایی از پشت سرش اومد.
«بازم دوم شدی؟»
جمین حتی برنگشت.
«نمی‌دونستم این‌قدر از باختن لذت می‌بری.»
جنو کنار ماشینش ایستاد؛ لبخند مغرورش همون چیزی بود که جمین بیشتر از هر چیز دیگه ای ازش متنفر بود.
«یه روز اون لبخند رو از صورتت پاک می‌کنم.»
«اول باید بتونی ازم سبقت بگیری.»

---
رقابتشون سال‌ها ادامه داشت.
هر مسابقه با دعوا شروع می‌شد و با مصاحبه‌هایی پر از کنایه تمام.
خبرنگارها عاشقشون بودن.

«جنو، نظرت درباره‌ی رانندگی جمین چیه؟»
«بد نیست... برای نفر دوم.»

و چند دقیقه بعد...

«جمین، فکر می‌کنی دلیل موفقیت جنو چیه؟»
«شانس.»

ولی هیچ‌کس نمی‌دونست بعد از هر مسابقه، نگاه‌هاشون بیشتر از هر خبرنگاری دنبال هم می‌گشت.

---

مرحله‌ی آخر قهرمانی از راه رسید.
پیست خیس بود.
پیچ هشتم، خطرناک‌ترین قسمت مسیر بود.
جمین بالاخره فرصت پیدا کرد.
ماشینش را داخل پیچ انداخت و برای اولین بار از جنو جلو زد.
لبخند روی لبش نشست...

اما لاستیک عقب روی خیسی روی آسفالت سر خورد.
ماشین چرخید.
صدای جیغ لاستیک‌ها در هوا پیچید.
همه تصور کردن کار تمومه.

ولی جنو همیشه بود، جنو همیشه کسی بود که همیشه همراه جمین داخل مسیر به سرعت حرکت‌می‌کرد. اون، که می‌تونست مستقیم از کنارش رد بشه و قهرمانی رو قطعی کند، فرمان رو چرخوند.
ماشین خودش را به دیواره کوبید تا با ماشین جمین برخورد نکند.

و هر دو از مسابقه خارج شدند.

وقتی جمین با عجله به سمتش دوید، جنو تازه از ماشین بیرون اومده بود.

ابروش شکافته و خون روی گونه‌اش ریخته بود.
جمین یقه‌ی لباسش رو گرفت.
«احمقی؟! چرا این کارو کردی؟!»

جنو نفس عمیقی کشید.
«چون ترجیح می‌دم جام رو از دست بدم....»

برای اولین بار...
هیچ جوابی برای هم نداشتند.

---

چند هفته بعد، جنو هنوز دوران نقاهتش را می‌گذروند.

جمین هر بار به خودش می‌گفت فقط برای تشکر اومده.
اما حقیقت چیز دیگه ای بود.

یک شب، وقتی هر دو تا دیروقت روی ماشین کار می‌کردند، برق گاراژ برای چند ثانیه قطع شد.

تاریکی همه‌جا رو گرفت.

جمین با صدای آرومی گفت: «اون روز... اگر جای تو بودم، شاید همون کارو نمی‌کردم.»
«می‌دونم.»
«پس چرا باز نجاتم دادی؟»

جنو لبخند محوی زد.
«چون از اولین مسابقه‌ای که دیدمت، دیگه هیچ‌وقت نتونستم فقط به چشم رقیب بهت نگاه کنم.»

تمام اون سال‌ها...
تمام اون دعواها...
تمام اون نگاه‌هایی که بیش از حد طول می‌کشیدن...
به یکباره معنی پیدا کردن

جمین قدمی جلو رفت.
«می‌دونی از چی بیشتر از باختن متنفرم؟»
«چی؟»
«از اینکه انقدر دیر فهمیدم تو همون آدمی هستی که هر بار بعد از رد شدن از خط پایان، اولین نفری بودی که دنبالش می‌گشتم.»

سکوت بینشون دیگه سنگین نبود.
جنو دستش را آروم روی گونه‌ی جمین گذاشت.

«پس...؟»
جمین خندید.
«نه.»
جنو اخم کرد.
«هنوز رقیبتم.»
«یعنی چی؟»
«فقط از این به بعد، بعد از هر مسابقه... جای سکو، اول میام سراغ تو!»

جنو خندید؛ همون خنده‌ای که جمین همیشه ادعا می‌کرد ازش متنفره.

رقابتشون تمام نشده بود.
فقط شکلش عوض شده بود.