📌یادداشتی از دکتر جهانگیر ولدبیگی با عنوان «دفاعیهای از جنس اخلاص» خطاب به فرزاد ولیدی، و پاسخ نگارنده به ایشان با عنوان «وقتی سالها در یک روز خلاصه میشوند؛ دو روایت از یک پایان و یک آغاز»
💎دفاعیهای از جنس اخلاص
امروز چهارشنبه ٢٨ مرداد ماه ١٤٠٥ و در جلسه دفاعیه از رساله مقطع دکتری برادر بزرگوارم جناب کاک فرزاد ولیدی، از طریق مجازی و به شکل آنلاین، به عنوان استاد راهنما در معیت اساتید بزرگوار دکتر على سروری مجد، دکتر جلال جلالیزاده و دکتر عادل ضیایی (داوران داخلی و خارجی)، دکتر مهدى مهریزی و دکتر ناصر مریوانی (استاد راهنما و مشاور) و خانم دكتر عصمت سوادى ( استاد ناظر ) و سركار خانم محبوبى كارشناس معاونت پژوهشى دانشگاه واحد علوم و تحقيقات تهران حضور داشتم.
موضوع رساله، معرفی دو مفسر معاصر ملت کُرد، مرحومان ماموستا ملا عبدالکریم مدرس و ماموستا ملا عثمان عبدالعزیز پريسى رحمهماالله، و منهج تفسیری آنها و انجام تطبیقی علمی به نسبت موضوعات مختلف تفسیری این دو مفسر بزرگوار بود.
پس از استماع ١٥ دقیقهای معرفی رساله توسط آقای ولیدی، مسائل مورد مداقه داوران محترم قرار گرفت و با نمره الف مورد پسند قرار گرفت و جناب کاک فرزاد ولیدی به درجه علمی «دکترای تخصصی Phd» نایل آمدند.
غرض از مرقوم این چند سطر، از باب وظیفه، بیان چند نکته است:
۱. دفاع بسیار وزین آقای دکتر ولیدی از رساله و معرفی اجمالی دو مفسر بزرگوار معاصر ملت کُرد، جای افتخار و دستمریزاد دارد.
۲. اهتمام و توجه ایشان به علمای ملت خود جای تقدیر دارد که امید است این امر، تشویقی باشد به انجام کارهای علمی و آکادمیک بسیار دیگر از سوی محققین و دانشجویان تحصیلات تکمیلی، با هدف شناساندن علمای این ملت به جامعه کُردی و جوامع دیگر.
۳. در پایان، این ارتقای علمی را به همسر و فرزندان این بزرگوار و پدر و مادر محترمشان تبریک عرض میکنم و سعادت دو سرا را برایشان از الله متعال خواهانم.
جهانگیر ولدبیگی
——————————
💎وقتی سالها در یک روز خلاصه میشوند؛ دو روایت از یک پایان و یک آغاز
استاد فرهیخته و بزرگوار، جناب آقای دکتر جهانگیر ولدبیگی
از لطف، محبت و نگاه بزرگوارانه حضرتعالی نسبت به اینجانب و رساله دکتریام صمیمانه سپاسگزارم. نوشته ارزشمند و محبتآمیز شما درباره جلسه دفاع و این مرحله مهم از زندگی علمیام، برای من نهتنها مایه دلگرمی، بلکه خود نشانهای از بزرگواری، دقت نظر و نگاه عمیق جنابعالى است.
حقیقت آن است که امروز، چهارشنبه ۲۸ مردادماه ۱۴۰۵، پس از نزدیک به ۹ سال از ورود به مقطع دکتری و پشت سر گذاشتن فراز و نشیبهای فراوان، از جمله یک سال بلاتکلیفی و مسائل و دشواریهای متعدد، به لطف و فضل الهی توانستم از رساله دکتری خود دفاع کنم و این مرحله مهم علمی را با کسب نمره عالی به پایان برسانم.
٩ سال، برای من تنها یک عدد و یک بازه زمانی نیست؛ بلکه بخشی مهم از زندگی، تجربه، صبر، انتظار، مطالعه، پژوهش و مواجهه با دشواریهایی است که هر کدام به نوعی در شکلگیری نگاه امروز من به علم و پژوهش اثر گذاشتهاند. از این رو، پایان این دوره را بیش از آنکه پایان یک مسیر بدانم، آغاز فصل تازهای از مسئولیت علمی و اجتماعی خود میدانم.
موضوع رساله، معرفی دو تن از مفسران برجسته معاصر ملت کُرد، مرحومان ماموستا ملا عبدالکریم مدرس و ماموستا ملا عثمان عبدالعزیز پريسى رحمهماالله، بررسی منهج تفسیری آنان و مطالعه تطبیقی دیدگاههای تفسیری ایشان در موضوعات مختلف بود.
برای من، انتخاب این موضوع صرفاً یک انتخاب دانشگاهی و آکادمیک نبود؛ بلکه تلاشی بود برای ادای دین به بخشی از میراث علمی، دینی و فرهنگی ملت کُرد. عالمانی که سالها از عمر خویش را در راه علم، دین، فرهنگ و تربیت نسلهای مختلف سپری کردهاند و معرفی اندیشه و میراث آنان میتواند زمینهای برای شناخت بهتر ظرفیتهای علمی و فکری این سرزمین فراهم سازد.
از این منظر، سخنان حضرتعالی درباره ضرورت توجه به علمای ملت خود و انجام پژوهشهای علمی و دانشگاهی درباره آنان، برای اینجانب بسیار ارزشمند است. امیدوارم این رساله، با همه کاستیها و محدودیتهای طبیعی یک کار پژوهشی، بتواند گامی هرچند کوچک در مسیر معرفی این سرمایههای علمی به جامعه کُردی و فراتر از آن باشد و انگیزهای برای پژوهشگران و دانشجویان تحصیلات تکمیلی ایجاد کند تا با جدیت بیشتری به سراغ میراث علمی و فکری عالمان این دیار بروند.
ادامه یادداشت در صفحه دوم ⬇️⬇️⬇️
17August 19, 2026 609 7
