ادامه یادداشت از صفحه اول ⬆️⬆️⬆️
از سوی دیگر، اهالی نیز میتوانستند این اقدام را تنها تحسین کنند و از کنار آن بگذرند؛ اما آنان تصمیم گرفتند خود نیز سهمی در این کار خیر داشته باشند و با حضور جمعی و کار بدون دستمزد، به این اقدام ارزشمند یاری رسانند.
این رفتار جمعی، یادآور همان فرهنگ دیرینهای است که در آن مردم روستاها در ساخت مسجد، مدرسه، راه، پل و دیگر امور عامالمنفعه، دوشادوش یکدیگر میایستادند و باور داشتند که آبادانی جامعه تنها با کمکهای مالی رقم نمیخورد؛ بلکه با مشارکت، همدلی و احساس مسئولیت جمعی شکل میگیرد.
اقدام این کشاورز رشیدآبادی و همراهی حدود ۴۰ نفر از اهالی روستا، در حقیقت یک پیام مهم برای نسل امروز و فرداست: هنوز میتوان برای خیر عمومی از منافع شخصی گذشت؛ هنوز میتوان بدون انتظار نام و نشان، بخشی از داشتههای خود را وقف خیر جمعی کرد؛ و هنوز میتوان با دستان خالی اما دلهای بزرگ، کاری ماندگار انجام داد.
این اتفاق همچنین بار دیگر نشان داد که کشاورزان دیار کردستان، همچنان همان روحیهای را که از پدران و نیاکان خود به ارث بردهاند، در وجود خویش حفظ کردهاند؛ روحیهای آمیخته با ایمان، قناعت، سخاوت، جوانمردی، مهماننوازی و احساس مسئولیت نسبت به جامعه.
اگر در گذشته کشاورزان ما در نخستین فرصت، زکات محصول خود را پرداخت میکردند تا حق الهی در مالشان باقی نماند، امروز شاهد جلوهای دیگر از همان فرهنگ هستیم؛ جایی که یک کشاورز، فراتر از تکلیف شرعی، تمام محصول خود را برای توسعه یک امر عمومی و دینی اختصاص میدهد و مردم نیز در کنار او قرار میگیرند.
شاید محصول نخود روستای رشیدآباد از نظر مادی، مقدار و ارزش اقتصادی مشخصی داشته باشد؛ اما ارزش معنوی آن را نمیتوان با هیچ معیار مادی سنجید. چراکه در پس این محصول، ایمان یک انسان، ایثار یک خانواده، تلاش ۴۰ نفر از اهالی و خاطرهای ماندگار از همدلی یک روستا نهفته است.
چنین اتفاقاتی باید روایت شوند؛ نه برای آنکه شخصی را صرفاً به خاطر بخشش خود مشهور کنیم، بلکه برای آنکه فرهنگ نیکوکاری و ایثار را به نسلهای آینده منتقل کنیم. جامعهای که بزرگواریهای مردمش را ثبت و روایت نکند، بخشی از سرمایه معنوی و فرهنگی خود را به فراموشی خواهد سپرد.
امروز شاید نام این کشاورز برای بسیاری ناشناخته باشد، اما بیتردید ارزش کاری که انجام داده، به میزان شهرت او وابسته نیست. بزرگی انسانها را باید در لحظاتی سنجید که میتوانند چیزی را برای خود نگه دارند، اما ترجیح میدهند آن را برای دیگران ببخشند.
همچنین باید دست مریزاد گفت به اهالی رشیدآباد که با حضور خود در برداشت محصول و انجام سه روز کار سخت و طاقتفرسا، نشان دادند که خیر جمعی زمانی به ثمر میرسد که مردم خود را در آن شریک بدانند.
این اقدام را میتوان نمونهای روشن از همان فرهنگ اصیل کردی دانست که در آن «یک دست صدا ندارد» و کارهای بزرگ با مشارکت و همدلی مردم به سرانجام میرسد.
باشد که این سنتهای نیکو همچنان در میان مردم ما زنده بماند؛ باشد که کشاورزان شریف دیارمان همچنان پرچمدار صداقت، رزق حلال و بخشندگی باشند؛ و باشد که نسل جوان نیز از این بزرگان بیاموزد که ارزش انسان تنها به آنچه برای خود به دست میآورد نیست، بلکه به آنچه از داشتههای خود برای دیگران و برای آبادانی جامعه میبخشد نیز هست.
🔺در پایان، باید گفت آنچه در رشیدآباد اتفاق افتاد، فقط برداشت یک محصول نخود نبود؛ برداشت محصول ایمان، ایثار و همدلی بود. محصولی که این بار نه در انبار یک کشاورز، بلکه در حافظه و تاریخ اجتماعی مردم دیواندره و کردستان ماندگار خواهد شد.
خداوند به دسترنج این کشاورز شریف، به همت اهالی رشیدآباد و به زندگی همه نیکوکاران و خیراندیشان این دیار برکت عطا فرماید و این عمل خیر را ذخیرهای برای دنیا و آخرت همه دستاندرکاران آن قرار دهد.
✍️ دکتر فرزاد ولیدی - سنندج ١٤٠٥/٥/١٩
#دیواندره #رشیدآباد #کردستان #کشاورزی #ایثار #همدلی #زکات #نیکوکارى
🆔@farzad_validi
9
2August 10, 2026 1.1K 9
