کلمه

[media, no text]

https://youtu.be/h-FI2ELN9HI

گوش هایش به سختی می شنید، می گفت گوش راستم کر شده است. ۷۵ ساله بود اما بسیار پیر تر نشان می‌داد، پای راستش را قند از کار انداخته بود... در نوجوانی با دختری شیرازی ازدواج کرد و دورانی عاشقانه.... دختر شیرازی سالها بعد او را ترک کرد و از او جدا شد... درک شما از ترانه بالا با درک او یکی نیست... چیزها…

نوستالژی

فرض کنید یک استادی به این مرحله اخر برسد... اولین چیزی که می فهمد این است که پیش از او این کار را کرده اند! رودخانه ای جاری می بین که جویبارها ی فروانی به آن می‌ریزند. خودش هم از این آب خورده و ... ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند تا...

حتی این کار هم لازم نیست، نه حضور، نه شناخت، نه گفتگو... هيچکدام لازم نبست اگر مربی خودش از این مراحل گذر کند، نیاز به هیچ کدام نیست، نیاز به شاگرد هم نیست! معنای مورد نظر در همه چیز متجلی می شود.

از دیدگاه من حقیقتی که باید فهمیده شود اساساً با توضیح مستقیم منتقل نمی‌شود؛ استاد فقط شرایط وقوع فهم را ایجاد می‌کند. در این تلقی، کار استاد شبیه قرار دادن یک پاسخ در ذهن شاگرد نیست؛ او زمینه‌ای می‌سازد که شاگرد چیزی را خودش ببیند.

در مرحله‌ای که «دستگاه معنایی مشترک» به اندازه کافی شکل گرفته باشد، حتی گفت‌وگو هم شرط انتقال معنا نیست. در سنت‌های عرفانی این موضوع با مفاهیمی مانند صحبت، حضور، نظر، اشاره و سکوت بیان شده است. «صحبت» در تصوف قدیم صرفاً حرف‌زدن نبود؛ بودن در مصاحبت شیخ خود بخشی از تربیت محسوب می‌شد.

استاد معنوی لزوماً هر بار معنای عمیقی را در قالب کلمات منتقل نمی‌کند؛ گاهی طی سال‌ها دستگاهی از نشانه‌ها می‌سازد که بعداً یک کلمه ساده می‌تواند آن دستگاه را در ذهن مرید روشن کند... او زبان تازه‌ای اختراع نمی‌کند؛ میان واژه‌های معمولی و تجربه‌های غیرمعمول پیوندهای تازه می‌سازد که برای افراد مورد نظر…

آیا دارم سفارش می‌کنم که بچسبید به دنیای قدیمتان؟ ابدا این‌گونه نیست. می‌گویم در دنیاهای جدید با ظرفیت‌های قبلی نمی‌شود زيست. دانستن همیشه خوب است؛ باید ظرفیتش ابتدا تأمین شود.

به رائل می‌گم دانستن مثل شراب مستت می‌کنه... ذوق می‌کنی که عه! این‌طوریه!؟ بعدش خماری که دیدی اون‌جوری نبود!

اول این شعر مولانا می‌گه: من طربم، طرب منم... تا.. یار برفت و ماند دل شب همه‌شب در آب و گل تلخ و خمار می طپم تا به صبوح وای من

چرا این‌ها را نوشتم؟ دیشب در رویا، چیزهایی را تجربه کردم، وقتی به خودم آمدم، برای آدمی‌زاده دلم سوخت... احساس بیچارگی کردم... دلم نمی‌خواهد فرزندانم و به تبع آن هر انسان دیگری این چیزها را بداند...

«دانستن» فقط اضافه شدن اطلاعات نیست؛ گاهی ساختار روانی‌ای را که با آن زندگی می‌کردیم از بین می‌برد. تا وقتی چیزی را نمی‌دانیم، چند امکان هم‌زمان وجود دارد: امید، توجیه، خیال، انکار، تفسیرهای مختلف. دانستن بعضی از این امکان‌ها را برای همیشه حذف می‌کند. بعد از آن دیگر نمی‌توانیم کاملاً به وضعیت قبلی …

به تو کاری ندارد. نبضت می‌زند. راه می‌روی. غذا می‌خوری. می‌خوابی. صبح دوباره بیدار می‌شوی... فقط یک روز چشم باز می‌کنی و می‌بینی تمام آن جهانی که زمانی در آن زندگی می‌کردی، دیگر وجود ندارد. به تو کاری ندارد، رائل گفت جهانت را می‌کشد!