⚔️ جنگ فوریه ۲۰۲۶ میان ایران، آمریکا و اسرائیل، به روایت این گزارش، برخلاف اهداف اولیه واشنگتن و تلآویو به تضعیف تعیینکننده ایران منجر نشد. مقاله اخیر ولی نصر استدلال میکند که ایران با آمادگی قبلی توانست بخشی از اهداف نظامی خود را محقق کند و در نتیجه، ظرفیت و اعتبار معماری امنیتی آمریکا در خلیج فارس با پرسشهای جدی مواجه شد. حملات به پایگاهها و زیرساختهای نظامی آمریکا، تردیدهایی درباره امکان بازسازی و استمرار حضور نظامی واشنگتن در منطقه ایجاد کرد.
🎯 یکی از مهمترین پیامدهای جنگ، تغییر جایگاه تنگه هرمز در معادلات امنیتی و اقتصادی است. طبق گزارش، ایران در جریان جنگ تنگه را بست و سپس اهمیت آن را فراتر از یک ابزار نظامی ارزیابی کرد. اختلال در عبور و مرور انرژی و تجارت جهانی، فشار قابل توجهی بر بازارهای نفت و گاز، زنجیرههای تأمین و اقتصاد کشورهای مختلف وارد کرد و اهمیت ژئوپلیتیکی موقعیت ایران در پیرامون هرمز را افزایش داد.
🛡 گزارش همچنین از فرسایش تدریجی معماری امنیتی سنتی آمریکا در خلیج فارس سخن میگوید. حملات ایران به پایگاهها، سامانههای راداری، تأسیسات دریایی و زیرساختهای نظامی آمریکا موجب شد واشنگتن بخشی از فعالیتهای خود را به اسرائیل، اردن و سوریه منتقل کند. از نگاه گزارش، این تحول برای برخی کشورهای عربی این پرسش را ایجاد کرده که آیا حضور پایگاههای آمریکایی همچنان منبع امنیت است یا خود میتواند آنها را در معرض پیامدهای جنگ قرار دهد.
🌍 در سطح منطقهای، یک معمای امنیتی دوگانه برای کشورهای عربی شکل گرفته است. این کشورها همزمان با افزایش نگرانی نسبت به قدرت ایران، اسرائیل را نیز یک تهدید بالقوه میبینند. گزارش بر این اساس معتقد است نظم امنیتی آینده منطقه احتمالاً نمیتواند مانند گذشته بر مهار ایران متمرکز باشد و رقابت میان مجموعهای از بازیگران و ائتلافهای متداخل اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد.
🇨🇳 کاهش نقش آمریکا میتواند فضای بیشتری برای حضور چین، پاکستان، ترکیه و اروپا ایجاد کند. گزارش پیشبینی میکند چین در حوزه اقتصادی و دیپلماتیک نقش پررنگتری در خاورمیانه پیدا کند و پاکستان نیز با تعمیق روابط دفاعی با کشورهای عربی جایگاه بیشتری در معماری امنیتی منطقه به دست آورد. همزمان، منافع انرژی و تجاری اروپا میتواند این کشورها را به اتخاذ سیاستی مستقلتر در قبال ایران سوق دهد.
🔎 خاورمیانه وارد مرحلهای از گذار امنیتی شده است. در این روایت، کاهش انحصار امنیتی آمریکا به معنای شکلگیری فوری یک نظم باثبات جدید نیست، بلکه میتواند دورهای از رقابت میان قدرتهای منطقهای و فرامنطقهای، ائتلافهای متغیر و افزایش نقش چین و اروپا را رقم بزند. ایران نیز در چنین محیطی فضای بیشتری برای مانور دیپلماتیک، اقتصادی و امنیتی خواهد داشت.
🆔 @saramadthinktank
