□ نیکاندیشی
هرکه از ما کُنَد به نیکی یاد
یادَش اندر جهان به نیکی باد
● اگر کسی در حقّ کسی نیک گوید، آن خیر و نیکی به وی عاید میشود، و در حقیقت، آن ثنا و حمد به خود میگوید.
● نظیر این چنان باشد که کسی گِردِ خانهٔ خود گلستان و ریحان کارد. هر باری که نظر کند گل و ریحان بیند، او دایماً در بهشت باشد.
● چون خو کرد به خیر گفتنِ مردمان، چون به خیر یکی مشغول شد؛ آنکس محبوب وی شد، و چون از وِیاش یاد آید محبوب را یادآورده باشد. و یاد آوردن محبوب گل و گلستان است و روح و راحت است.
● و چون بدِ یکی گفت، آنکس در نظر او مبغوض شد. چون ازو یاد کند و خیال او پیش آید چنانست که مار یا کژدم یا خار و خاشاک در نظر او پیش آمد.
● اکنون چون میتوانی که شب و روز گل و گلستان بینی و ریاض ارم بینی، چرا در میان خارستان و مارستان گردی؟
● همه را دوست دار تا همیشه در گل و گلستان باشی، و چون همه را دشمن داری، خیال دشمنان در نظر میآید. چنانست که شب و روز در خارستان و مارستان میگردی.
● پس اولیا که همه را دوست میدارند و نیک میبینند، آن را برای غیر نمیکنند؛ برای خود کاری میکنند، تا مبادا که خیالی مکروه و مبغوض در نظر ایشان آید.
چون ذکرِ مردمان و خیال مردمان درین دنیا لابد و ناگزیرست؛ پس جهد کردند که در یاد ایشان و ذکر ایشان همه محبوب و مطلوب آید، تا کراهتِ مبغوض مُشوّش راه ایشان نگردد.
● پس هرچه میکنی در حقّ خلق و ذکر ایشان میکنی به خیر و شر، آن جمله به تو عاید میشود. و ازین میفرماید حق تعالی مَنْ عَمِلَ صَالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ اَسَاءَ فَعلَیهَا وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرِّةٍ خَیْراً یَرَهْ وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَراًّ یَرَهْ.
✍ مولانا
📚 فیه ما فیه، فصل ۵۴
محسن زندی
@DrMohsenZandi
11
2
1August 30, 2026 483 7
