𝘿𝙞𝙖𝙡𝙤𝙪𝙜𝙚_𝙡𝙖𝙣𝙙|سرزمین دیالوگ

نامه ای به آقای اپنهایمر :
وقتی جملهٔ «اکنون من مرگ شده‌ام، نابودکنندهٔ جهان‌ها» را بر زبان آوردید آیا از انفجار می‌ترسیدید یا از سکوتی که پس از آن در وجدان انسان آغاز شد؟
نمی دانم جوابتان چه خواهد بود اما گمان می کنم که برای تسکین تراژدی ای که خواسته یا ناخواسته در رقم خوردنش نقش داشتید با خود اندیشیده اید که دست‌کم آن انفجار همه چیز را در یک لحظه پایان داد جسم، روح‌، خاطرات، رویاها و زندگی انسان ها را. شاید همین دیدگاه اندکی از سنگینی آن بار می‌کاست شاید هم نه نمی دانم.
اما یک چیز راه می دانم گاهی مرگی که در یک لحظه فرا می‌رسد از رنجی که سالها زیر سایه ستم، تحقیر، غارت و ظلم ذره ذره روح انسان دردمند را فرسوده می کند رحم‌آمیز تر بنظر می‌رسد.
و شاید همین تلخ ترین حقیقت ها باشد که پایان یافتن ناگهانی زندگی نکبت بار بهتر از ادامه دادن این رنج و حسرت بی پایان باشد.

◾️ خوشحالی در افراد باهوش، کمیاب‌ترین چیزی است که می‌شناسم

If something is free, you're not the customer; you're the product.

📚Data and Goliath

راه راستین بر روی طنابی است که نه در ارتفاعی بالا، بلکه دقیقاً در نزدیکی زمین کشیده شده است. به نظر می‌رسد این طناب بیشتر برای لغزیدن و سکندری خوردن طراحی شده است تا راه رفتن روی آن