blue boy

All Alone Am I

آخرین روزِ بهار بود و یک آهنگِ قدیمیِ ژاپنی آرام در اتاق می‌چرخید؛ آهنگی که انگار از یک افسانه‌ی فراموش‌شده به جا مانده بود. نورِ آبیِ عصر، آهسته روی دیوارها حرکت می‌کرد و ناگهان این فکر به ذهنم رسید که شاید تمام زندگی، چیزی جز دلتنگی برای لحظه‌هایی نیست که هنوز تمام نشده‌اند. عجیب است؛ انسان پیش از…

Bokyo (2025 Remastered)

رنج‌آورترین چیز، سقوط کردن نیست؛ معلق ماندن است. اینکه نه بتوانی به گذشته بازگردی و نه آینده‌ای را تصور کنی که از آنِ تو باشد. انسان مدتِ زیادی با درد زندگی می‌کند، اما نه با ابهام. زیرا ابهام، آهسته‌آهسته مرز میانِ تحمل کردن و فرسوده شدن را از بین می‌برد؛ تا جایی که دیگر نمی‌فهمی در حالِ زندگی کردن…

Sandrevan Lullaby – Lifestyles

بعضی ترس‌ها شب‌هنگام متولد نمی‌شوند؛ با صبح از راه می‌رسند. در همان لحظه‌ای که آخرین ستاره خاموش می‌شود و جهان دوباره از ما انتظارِ ادامه دادن دارد. شاید به همین دلیل است که انسان، گاهی بیش از هر چیز، به یک آغوش نیاز دارد؛ پناهگاهی کوتاه برای فرار از مسئولیتِ بی‌پایانِ وجود داشتن.

PANIC ROOM

اگر دلت از جهان گرفت، تو را به تماشای فانوس‌های دریاییِ متروک می‌برم؛ همان‌ها که سال‌هاست کشتی‌ای را نجات نداده‌اند و با این حال هر شب روشن می‌شوند. چیزهایی در این دنیا هستند که بی‌آنکه امیدی به رسیدن داشته باشند، همچنان ادامه می‌دهند. و شاید زیبایی، نه در شکوفه‌ها و ستاره‌ها، بلکه در همین پافشاریِ …

Krystal

غروب جمعه‌ها انگار مرز باریکی‌اند میان بودن و نبودن؛ جایی که زمان دیگر جلو نمی‌رود، فقط خودش را تکرار می‌کند. نور نارنجی خورشید مثل آخرین صحنه‌ی یک انیمیشن کلاسیک روی دیوارها می‌افتد و آرام آرام محو می‌شود، بی‌آنکه کسی برایش دست تکان دهد. در ذهنم، موزیک بی‌کلامی پخش می‌شود که انگار از یک نوار قدیمی …

The legend of Zorro ending melody 1996

[media, no text]

ماهی تمام عمرش را در آب گذراند، اما اشتیاقش همیشه رو به جایی بود که نمی‌شناخت. شاید به همین دلیل است که بعضی موجودات، حتی در میان آنچه برایشان کافی است، آرام نمی‌گیرند. راه، همیشه فاصله‌ی میان دو نقطه نیست؛ گاهی فاصله‌ی میان آن چیزی است که هستیم و آن چیزی که گمان می‌کنیم می‌توانستیم باشیم. و اشک، عج…

Hold the Line

بعضی لحظه‌ها آن‌قدر زنده‌اند که انگار زمان توانِ نگه داشتنشان را ندارد. مثل دو نفری که بی‌دلیل می‌دوند؛ نه برای رسیدن، نه برای فرار. فقط برای اینکه انرژیِ زندگی در رگ‌هایشان بیش از آن است که بتوانند آرام راه بروند. نور روی صورتشان می‌ریزد، لبخند میان نفس‌هایشان گم می‌شود و جهان، برای چند ثانیه، از ی…