‌ ‌ ‌ pygma girl بی‌بی🆕️

Dr  ꧇

ساعت ۱۲ ازتون فور میشه تا صبح

من فکر می‌کنم Perfect Days یکی از اون فیلم‌هاییه که به‌جای اینکه بخواد یه داستان پر از کشمکش و اتفاق تعریف کنه، بیشتر می‌خواد یه حالت رو به مخاطب منتقل کنه؛ حسِ حضور داشتن، دیدن چیزهای کوچیک و پذیرفتن زندگی همون‌طور که هست و از همه مهمتر در لحظه زیستن.
شاید در نگاه اول فیلم خیلی کند و بی‌اتفاق به نظر برسه(خودم حوصلم سررفت و اصلا نمیتونم بگم دوستش داشتم)، چون تقریباً هیچ‌چیز قرار نیست ناگهان همه‌چیو تغییر بده. ولی هرچی جلوتر میره، بیشتر می‌فهمی که این سادگی برای هیرایاما یه محدودیت نیست بلکه یه انتخابه. اما چیزی که برام جالب بود اینه که فیلم حتی سعی نمی‌کنه هیرایاما رو یه آدم کاملاً خوشبخت یا بی‌دغدغه نشون بده. گذشته‌ش هنوز وجود داره، آدم‌هایی وارد زندگی‌ش میشن و بعضی لحظه‌ها حتی می‌بینیم که این آرامش هم ترک برمی‌داره. اما با این حال، اون دوباره برمی‌گرده به همون روزهای ساده‌ی خودش. شاید برای همین، Perfect Days بیشتر از اینکه درباره‌ی «خوشبخت بودن» باشه، درباره‌ی دیدن چیزهاییه که معمولاً از کنارشون ساده و بی‌توجه رد می‌شیم. و برام جالبه که یه فیلم می‌تونه بدون دیالوگ‌های خاص، بدون پلات و توییست و حتی بدون اینکه اتفاق خیلی بزرگی بیفته، این‌قدر آدمو غرق خودش کنه.

هیرایاما درواقع یه نظافتچی توالت‌های عمومی توکیوئه؛ یه شغل که خیلی‌هامون حتی نگاهشم نمی‌کنیم. زندگیش هم تقریباً از یه روتین ثابت تشکیل شده؛ بیدار شدن با صدای جارو زدن همسایه، یه لبخند کوچیک به آسمون، قهوه از دستگاه خودکار، همون کاست‌های قدیمی تو ماشین و کتاب خوندن قبل خواب. اما فیلم به‌جای اینکه این تکرار رو خسته‌کننده نشون بده، کم‌کم ازش یه جور آرامش و معنا می‌سازه. هیرایاما توی همین روزهای شبیه به هم انگار یاد گرفته به همون چیزهای کوچیکی که هر روز تکرار میشن، با دقت نگاه کنه و دنبال رخ دادن یه اتفاق بزرگ نیست. و شاید همین چیزیه که Perfect Days رو خاص می‌کنه؛ اینکه خوشبختی همیشه قرار نیست با تغییرات بزرگ، موفقیت یا یه زندگی متفاوت به دست بیاد. گاهی فقط به این بستگی داره که چقدر واقعاً توی لحظه‌ای که داری زندگی می‌کنی حضور داشته باشی و ازش لذت ببری.

یکی از مفاهیم مرکزی فیلم، همون کلمه‌ی ژاپنی «کوموربی‌ــه؛ نوری که از لابه‌لای برگ‌های درخت‌ها رد میشه و هر لحظه‌ش، حتی با یه نسیم کوچیک، یه شکل متفاوت پیدا می‌کنه. هیرایاما هر روز از همین نورها عکس می‌گیره؛ فقط برای ثبت کردن یه لحظه‌ای که احتمالا دیگه دقیقاً به همون شکل برنمی‌گرده. فیلم هم انگار از همین ایده برای نگاه کردن به زندگی استفاده می‌کنه. روزهای هیرایاما از بیرون شبیه همدیگه‌ان، اما هیچ‌کدوم دقیقاً تکرار نمی‌شن؛ یه نور متفاوت، یه آدم جدید، یه اتفاق کوچیک یا حتی یه حس که فقط برای چند لحظه وجود داره. شاید زندگی هم همین‌قدر شبیه کوموربی باشه؛ پر از لحظه‌هایی که خیلی معمولی به نظر می‌رسن و قبل از اینکه بفهمیم چقدر ارزش داشتن، از بین میرن. شاید زیبایی‌شون هم دقیقاً به همین زودگذر بودنشونه.

هیرایاما تقریباً توی کل فیلم خیلی کم حرف می‌زنه و البته که این سکوت از هر حرفی معنادارتره. و فیلم به‌جای اینکه بشینه گذشته‌شو با چندتا دیالوگ توضیح بده، سعی می‌کنه از طریق نگاه‌ها، لبخندهای کوچیک و واکنش‌هاش به آدم‌های اطرافش، کم‌کم یه تصویر کلی برای مخاطب ازش بسازه. برخوردش با برادرزاده‌ش، همکارش، صاحب رستوران و حتی آدم‌هایی که فقط برای چند لحظه وارد روزمرگی‌ش میشن، نشون میده پشت این زندگی ساده، گذشته‌ای وجود داره که هیرایاما ظاهراً انتخاب کرده ازش فاصله بگیره. ما هیچ‌وقت دقیقاً نمی‌فهمیم چه اتفاقی باعث شده زندگی قبلیش رو رها کنه و به این سبک زندگی برسه. فقط تکه‌هایی از اون گذشته رو می‌بینیم؛ یه خانواده‌ی مرفه، رابطه‌ای که ازش فاصله گرفته و خاطراتی که هنوز کاملاً ازش جدا نشده‌ن. و به نظرم همین نگفتن‌ها باعث میشه شخصیتش واقعی‌تر بشه. چون هیرایاما قرار نیست تمام گذشته‌شو برای ما توضیح بده؛مثل خودمون. آدم‌ها هم توی زندگی واقعی، همیشه داستان کامل خودشون رو برای بقیه تعریف نمی‌کنن.

اینجا جوین باشین