حالم از آدمایی که بلد نیستن خوبیِ دیگران رو ببینن بهم میخوره؛
آدمایی که از هر حرف و اتفاقی، حتی از سادهترین چیزهای روزمره،
دنبال یه ایراد میگردن تا نظر منفی خودشون رو تحمیل کنن؛
حتی وقتی هیچکس نظرشون رو نخواسته.
از اونایی که وقتی از کسی تعریف میکنی،
سریع یه نقطهضعف رو میکشن وسط تا توی چشم تو خرابش کنن.
انگار نمیتونن بپذیرن که یه آدم میتونه خوب باشه،
بدون اینکه لازم باشه حتماً «اما»یی براش پیدا کنن.
گاهی آدمها واقعاً لازم نیست دربارهی همهچیز نظر بدن؛
نه هر حرفی نقد میخواد، نه هر آدمی ایراد.
بعضی وقتا فقط کافیه خوبیها رو ببینیم و
از خوشیِ دیگران ناراحت نشیم.
