دست‌خون

با هرکه بینمش چو بپرسم که «کیست او؟»
گوید که «این ز عهد قدیم آشنای ماست» :)

سرنوشتْ او را به شیطانی تسلیم کرده است که همیشه بی‌باکانه پیشاپیشِ او راه خواهد رفت.
من او را مدام در بیابان‌های زندگی خواهم کشاند. او دست و پا خواهد زد، مرا خواهد گرفت و به من خواهد چسبید و اشتهای سیری ناپذیرش، خورش‌ها و نوشیدنی‌هایی خواهد دید که در برابر لبانش نوسان می‌کنند، بی‌آنکه هرگز به آن برسند. و هر قدر که برای تسکینِ خود تضرّع کند سودی نخواهد داشت و اگر هم خودش را تسلیم شیطان نمی‌کرد باز هلاک می‌شد.

بگذار تا مقابل تو روی بگذریم
دزدیده[!] در شمایل خوب تو بنگریم

صبرِ اندک را بگویم یا غمِ بسیار را؟

اگر هوای خراسان بر آتشم ندادی، غم‌های جهان را باد پندارمی.

ما را چو دیگران نبُوَد جا و منزلی
شب هرکجا که مست فتادیم جای ماست

من به پیشش درد دل گویم به صد امید و او
منتظر کاین گفتگوی من به پایان کی رسد :)

مَنَت ای کمر* چه گویم؟ که بر آن میانِ لاغر
چه لطیف می‌نمایی، چه شگرف می‌برازی!

آن مرغِ جغدشیوه که سوی تو می‌پرید
بال و پرش بسوختم و آشیانه هم!