دست‌خون

صبرِ اندک را بگویم یا غمِ بسیار را؟

اگر هوای خراسان بر آتشم ندادی، غم‌های جهان را باد پندارمی.

ما را چو دیگران نبُوَد جا و منزلی
شب هرکجا که مست فتادیم جای ماست

من به پیشش درد دل گویم به صد امید و او
منتظر کاین گفتگوی من به پایان کی رسد :)

فلک یک حلقۀ چشم است اگر صاحب‌نظر باشی!

مَنَت ای کمر* چه گویم؟ که بر آن میانِ لاغر
چه لطیف می‌نمایی، چه شگرف می‌برازی!

آن مرغِ جغدشیوه که سوی تو می‌پرید
بال و پرش بسوختم و آشیانه هم!

عاشق آن نیست که هر لحظه زند لافِ محبت
مَرد آن است که لب بندد و بازو بگشاید

اگر به دست اشارت کنی به جانب من
پرد به سوی تو روحم چو مرغِ دست‌آموز

روزی همی‌باید مرا مانندِ ماهی، تا درآن
پیش تو تقریری دهم شرحِ شبِ چون سال را

خوی تو دانم؛ حديثِ بوسه نگويم

هرسو که وقت مرگ بوَد چشمِ حسرتم
بعد از هلاک، کالبدم را روان کنید