• Дар дини мубини Ислом шукргузорӣ яке аз сифатҳои беҳтарини инсон ва боиси зиёд шудани неъматҳо дониста мешавад. Дар мавриди зане, ки нисбати неъматҳои Аллоҳ, ки тавассути шавҳараш ба ӯ мерасад, носипосӣ (ношукрӣ) мекунад, дар сарчашмаҳои исломӣ чанд нуктаи муҳим зикр шудааст:
— Оқибати ношукрӣ дар аҳодис
Паёмбари акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳадиси саҳеҳ огоҳӣ додаанд, ки ношукрӣ нисбат ба шавҳар яке аз сабабҳои дур шудан аз раҳмати илоҳӣ мебошад.
— Инкори неъмат: Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд, ки бароям дӯзах нишон дода шуд ва аксари аҳли онро занон ташкил медоданд. Саҳобагон пурсиданд: «Оё ба хотири куфрашон ба Аллоҳ?». Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «На, балки ба хотири ношукрӣ нисбат ба шавҳар ва некиҳои ӯ».
— Ҳатто агар мард тамоми умр ба зан некӣ кунад ва зан як камбудии кӯчаке бинад, мегӯяд: «Ман аз ту ҳеҷ гоҳ некӣ надидаам». Ин навъи рафтор дар Ислом «куфрони неъмат» номида мешавад.
May 9, 2026 209
