در حِصآر شب

تو آهِ منی، اشتباهِ منی
چگونه هنوز از تو می‌گویم؟
تو همسفرِ نیمه‌راهِ منی
چگونه هنوز از تو می‌گویم؟
پناهِ منی، تکیه‌گاهِ منی
که زمزمه‌ات مانده در گوشم
گناهِ منی، بی‌گناهِ منی
که بارِ غمت مانده بر دوشم
بهانه‌ی من، بغضِ خانه‌ی من
گرفته دلم، گریه می‌خواهم
خیالِ خوشِ عاشقانه‌ی من
همیشه تویی، آخرین راهم
صدای توام، پا‌به‌پای توام
تو می‌بری‌ام رو به خاموشی
غریبه‌ترین آشنای توام
که می‌کشدَم این فراموشی
تمامِ منی، ناتمامِ منی
چه بغضِ بدی در گلو دارم
بیا و بگو فکرِ حالِ منی
ببین که هنوز آرزو دارم

من تفنگی شده‌ام رو به نبودن‌هایت
رو به یک پنجره در جمعیت تنهایت
فکر کردم که خودم را به تو نزدیک کنم
بی‌هوا بین دو ابروی تو شلیک کنم
خنده‌های تو مرا باز از این فاصله کشت
قهر نه دوری تو قلب مرا بی‌گله کشت
موج موهای بلند تو مرا غرق نکرد
حسم از سردی این بی‌خبری فرق نکرد
از دلم دور شدی فکر تو آمد به سرم
خواب می‌بینمت از خواب نباید بپرم
خواب پرواز تو با نامه‌ی خیسی در مشت
تو نباشی غم این عصر مرا خواهد کشت
عصر تلخی که به جز خاطره‌ای قرمز نیست
عصر تلخی که به جز ترس خداحافظ نیست
یک دو راه‌ایست که از گریه به دریا برسم
به تو تنها برسم یا به تو تنها برسم

می‌تونیم درستش کنیم با هم.
نرو، فریبرز.
باید بمونی، باید کمک کنی.
نمی‌بینی چه بلبشوییه؟
هیچی سر جاش نیست، همه‌چیز به‌هم ریخته.
اونی که حقیقتو می‌گه تو زندانه.
اونی که عاشقه، عشقش زیر خاکه.
اونایی که به هم رسیدن، خسته‌ن.
اونی که می‌خواست خودش باشه، آواره‌ست.
همه‌ی اینا تقصیر ماست.
اینا همش گناه ماست.
ما هم‌گناهیم، هممون.

فریده | قسمت آخر