Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

consciousness: پست #3335 — TG.ME

consciousness@consciousness_Hard · 140 subscribers Open in TelegramOpen

t.me/consciousness_Hard/3335

August 27, 2026 49 1

More from this channel

یکی از تناقض‌های بنیادین سرمایه‌داری معاصر این است که از آزادی گردش سرمایه، کالا و خدمات در سراسر جهان دفاع می‌کند، اما آزادی جابه‌جایی انسان‌ها را همچنان به مرزهای ملی، ویزا و محدودیت‌های سیاسی وابسته می‌سازد. سرمایه می‌تواند در چند ثانیه از کشوری به کشور دیگر منتقل شود، شرکت‌ها می‌توانند کارخانه‌های خود را به مناطقی با نیروی کار ارزان‌تر منتقل کنند و سرمایه‌گذاران می‌توانند در بازارهای جهانی فعالیت کنند؛ اما انسانی که حامل نیروی کار است، برای عبور از همان مرزها با موانعی مواجه می‌شود که سرمایه با آنها مواجه نیست. این وضعیت یک عدم توازن مهم ایجاد می‌کند: سرمایه می‌تواند به دنبال نیروی کار برود، اما نیروی کار الزاماً نمی‌تواند به دنبال سرمایه حرکت کند. هنگامی که یک شرکت برای کاهش هزینه‌ها تولید خود را به کشوری فقیرتر منتقل می‌کند، این امر معمولاً بخشی از منطق رقابت اقتصادی تلقی می‌شود؛ اما هنگامی که کارگر همان کشور برای یافتن دستمزد و شرایط زندگی بهتر به کشور ثروتمندتر مهاجرت می‌کند، مسئله می‌تواند به موضوعی امنیتی، سیاسی یا اجتماعی تبدیل شود. به این ترتیب، جهانی‌شدن بیش از آنکه به معنای جهانی‌شدن آزادی انسان باشد، در بسیاری از موارد به جهانی‌شدن میدان فعالیت سرمایه تبدیل شده است. البته محدودیت مرزها را نمی‌توان صرفاً به سرمایه‌داری نسبت داد؛ دولت‌ها دلایل واقعی و مستقلی برای کنترل مهاجرت دارند، از امنیت و ظرفیت زیرساخت‌ها گرفته تا نظام رفاه، بازار کار و مسائل اجتماعی. اما همین واقعیت پرسشی عمیق‌تر ایجاد می‌کند: اگر انسان آزاد است نیروی کار خود را در نظام اقتصادی عرضه کند، چرا آزادی او برای جابه‌جایی و یافتن بازاری بهتر برای همان نیروی کار تا این اندازه محدود است؟ چرا سرمایه‌داری جهانی، مرزها را برای سرمایه کم‌رنگ‌تر می‌کند اما برای انسان همچنان بسیار پررنگ نگه می‌دارد؟ از این منظر، مسئله فقط مهاجرت نیست، بلکه مسئله‌ای درباره مفهوم آزادی و عدالت در جهان معاصر است. سرمایه می‌تواند جهان را به یک بازار واحد تبدیل کند، اما انسان همچنان عمدتاً شهروند یک سرزمین باقی می‌ماند؛ گویی جهان برای سرمایه یک بازار مشترک و برای انسان مجموعه‌ای از قلمروهای مشروط است. نقد اساسی اینجاست که نمی‌توان از آزادی اقتصادی جهانی سخن گفت و همزمان نابرابری‌های ناشی از مرزهای انسانی را کاملاً طبیعی و بدیهی دانست؛ و پرسش نهایی این است که در جهانی که سرمایه از مرزهای ملی عبور کرده، آیا عدالت نیز نباید فراتر از این مرزها تعریف شود؟ 15·Sep 3 دوزخ، دیگرانند «دروزخ، دیگرانند»، سخن مشهور سارتر در نمایشنامهٔ Huis Clos یا «بدون راه فرار» اوست. این به نظر من درست‌ترین و عمیق‌ترین سخنی است که او گفته است. قدرت تخیل به انسان این امکان را می‌دهد تا تصویر دلخواهی از خودش در ذهنش بسازد. خود را تبدیل به شخصی کند که دوست دارد باشد. شخصی که تنش‌های کم‌تری با دنیا دارد. می‌تواند هر نوع آزادی برای خودش داشته باشد. هر جور دلش خواست عمل کند، انتخاب کند، زندگی کند. اما تا نگاه شخصی دیگر به او بیفتد فوراً احساس خواهد کرد این اما او را آن‌طور نخواهد دید که او خودش دوست دارد باشد. با خودش خواهد گفت این دیگر حتماُ من را همان‌طور خواهد دید که هستم. حتی ممکن است من را بدتر از آنچه هستم ببیند. همچنان‌که در واقعیت هم زیاد اتفاق می‌افتد. در واقع کم نیستند نگاه‌هایی که ما را بدتر از آنچه هستیم می‌بینند. این است که نگاه‌های دیگران در واقع شکنجه‌ای در ذات خود برایمان دارند. این‌ها انگار همان چیزی هستند که آن را دوزخ می‌گوییم. ژان پل سارتر در نمایشنامه‌اش چنین جهنمی را برای سه تا مُرده می‌سازد. آن‌ها را به جای اینکه به جهنم ادیان بفرستد در اتاقی قرار می‌دهد که درش برای همیشه بسته است و آن‌ها محکوم‌اند تا ابد آنجا در معرض نگاه‌های همدیگر باشند. تا ابد همدیگر را قضاوت کنند. آرتور رمبو زودتر از سارتر این دوزخ را شناخته بود. « واقعاً دوزخی بود زندگانی‌&rlm;ام. همان دوزخ کهن که پسر آدم درهایش را گشود.» عباس پژمان 23·Sep 2 زندگی آن‌چه را می‌خواستم به من داد، و ضمنا به من فهماند که چیز مهمی نبود. اما در این‌باره چه می‌شود کرد؟ «ژان پل سارتر» 40·Aug 29

[media post] 50·Aug 28

به یاد کاک سروش اسلامی‌نیا کاک سروش سال‌ها در برابر بیماری‌ای جنگید که انتخابش نکرده بود؛ نبردی نابرابر با جبری که بی‌رحمانه بر زندگی‌اش سایه انداخته بود. مظلومیت او شاید همین بود که باید برای ساده‌ترین حقِ هر انسان، یعنی زندگی کردن، سال‌ها می‌جنگید؛ با دردی که هر روز سهم تازه‌ای از او می‌خواست. اما او تسلیم جبر نشد. سال‌ها ایستاد، رنج کشید و جنگید؛ تا آنجا که توانست. آنچه بیش از مرگش به یاد می‌ماند، مظلومیت انسانی است که زندگی را دوست داشت و مبارزه‌ی انسانی است که نمی‌خواست تسلیم تقدیر شود. یادش گرامی 48·Aug 28

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/04/2026 · v0.2.0 · ee6ec29

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

🧶 Maybe I'm Wrong 🐈‍⬛️310 subscribers

Wittgenstein in Exile4.4K subscribers

Brainstorming2.3K subscribers

به وقت بیداری-یادداشت های دکتر محمد میرخانی2.1K subscribers

کتاب‌خوان (علم و روشنگری)697 subscribers

واقعا اسمی به ذهنم نمیرسه553 subscribers

دِرَنـــگ2K subscribers

Nationalsozialismus889 subscribers