Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

consciousness: پست #3331 — TG.ME

consciousness@consciousness_Hard · 140 subscribers Open in TelegramOpen

سیل نپال

t.me/consciousness_Hard/3331 Translate

August 26, 2026 42

More from this channel

چنین پیش‌روی‌ای باید تمام عرصه‌های زندگی، و در درجه نخست حوزه فرهنگی، را دربر بگیرد. امروزه حتی خارج از غرب نیز مفهوم فرهنگ حوزه‌های فکری، آموزشی و علمی متعددی را دربر می‌گیرد که پیوسته ارزش‌ها و هنجارهای جدید تولید می‌کنند. پیش‌روی چندحوزه‌ای به معنای سازمان‌دهی فعالیت جمعی و هماهنگ این حوزه‌ها به‌گونه‌ای است که با سنت‌ها و ساختارهای به‌ارث‌رسیده‌ای که در برابر تغییر ایستادگی می‌کنند، مقابله و آنها را به چالش بکشند. به‌طور خلاصه، پیش‌روی در حوزه فرهنگ باید مسیری در دسترس ایجاد کند که از طریق آن بتوان نهادهای اجتماعی سخت و انعطاف‌ناپذیری را که مانع تغییر هستند، مورد نقد قرار داد. این امر شامل نقد دین، دولت، احزاب سیاسی، قبایل، دانشگاه‌ها و تمام نهادهای اجتماعی‌ای می‌شود که به موانعی در برابر نوسازی تبدیل شده‌اند. موج‌های نوسازی فرهنگی که در حوزه‌های مختلفی مانند شعر، رمان، تئاتر و مانند آن شکل می‌گیرند، برای تغییر حیاتی‌اند؛ اما اقدامات خلاقانه منفرد برای حرکت دادن جامعه به مرحله‌ای جدید کافی نیستند. برای دستیابی به پیشرفت واقعی، جامعه باید بتواند گذشته خود را در تمام عرصه‌های زندگی به‌طور کامل پشت سر بگذارد. فرهنگ می‌تواند تصویری از آینده‌ای متفاوت در اختیار جامعه قرار دهد؛ اما تنها از طریق یک پیش‌روی چندحوزه‌ای است که سیاست و جامعه می‌توانند این تصویر را به واقعیتی تاریخی و جدید تبدیل کنند. در بیشتر کشورهای توسعه‌نیافته، سیاست به‌عنوان نگهبان ساختارهای عقب‌مانده و شکل‌های به‌ارث‌رسیده روابط اجتماعی عمل می‌کند. علاوه بر این، سیاست پلی است که نوسازی باید از روی آن عبور کند. هر نوآوری واقعی ابتدا به‌صورت یک تحول فرهنگی، فکری یا آموزشی آغاز می‌شود؛ اما تنها سیاست است که می‌تواند آن را به یک پروژه اجتماعی، اقتصادی و تاریخی تبدیل کند. هنگامی که سیاست از ایفای این نقش ناتوان باشد، پروژه‌هایی که با هدف غلبه بر رکود فکری، تمدنی و اقتصادی شکل گرفته‌اند، نمی‌توانند به اهداف خود دست یابند. از نظر من، پیش‌روی چندحوزه‌ای از فرهنگ آغاز می‌شود، اما بزرگ‌ترین مانع گسترش نوسازی‌ای که از آن سرچشمه می‌گیرد در سراسر جامعه، سیاست است. در بیشتر کشورهای توسعه‌نیافته، سیاست به‌عنوان نگهبان ساختارهای عقب‌مانده و شکل‌های به‌ارث‌رسیده روابط اجتماعی عمل می‌کند. حتی رشد اقتصادی چشمگیر نیز، به دلیل ماهیت سیاست، نمی‌تواند تحول گسترده‌تر اجتماعی و نهادی ایجاد کند. برعکس، ثروت اغلب به ابزاری قدرتمند برای بازتولید عقب‌ماندگی تبدیل می‌شود. این مسئله را می‌توان در بسیاری از کشورهای ثروتمند اسلامی مشاهده کرد؛ کشورهایی که در آنها ثروت و منابع، به جای سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فرهنگی و علمی، صرف تقویت نهادهای ایدئولوژیک مذهبی و کانال‌هایی می‌شود که خرافات را گسترش می‌دهند. تا زمانی که درک خود از سیاست را تغییر ندهیم، سیاست همچنان بزرگ‌ترین سلاحی خواهد بود که به توسعه‌نیافتگی اجازه می‌دهد به سپری برای حفظ و تداوم خود تبدیل شود. در سراسر قرن بیستم و بیست‌ویکم، بیشتر کشورها شاهد جنبش‌های نوسازی در حوزه فرهنگی بوده‌اند. بااین‌حال، این جنبش‌ها به‌طور مداوم با دیواری مستحکم مواجه شده‌اند که سیاست آن را بنا کرده است؛ دیواری که مانع از آن شده است نوسازی فرهنگی به پروژه‌ای جامع تبدیل شود که بتواند مسیر کلی توسعه جامعه را تغییر دهد. تصویری که برخی اروپاییان از کشورهای توسعه‌نیافته ارائه می‌کنند ــ یعنی جمعیت‌هایی غرق در خرافات و نادانی ــ تصویری دقیق نیست. اگر قرار باشد در این جوامع حوزه‌ای را نام ببریم که در آن تلاش‌های جدی برای نوآوری، تغییر و شکستن موانع عقب‌ماندگی صورت گرفته است، آن حوزه فرهنگ است. از این منظر، طبقه‌بندی پارسونز باید با دقت بیشتری بازآرایی شود: نخست فرهنگ، سپس سیاست، بعد جامعه و در نهایت اقتصاد. بنابراین، برای بحث بعدی با پرسش اساسی‌ای روبه‌رو هستیم: آیا سیاستی که توسعه‌نیافتگی را حفظ می‌کند صرفاً تحت تأثیر نیروهای داخلی و محلی شکل گرفته است، یا اینکه قدرت‌های استعماری و جهانی نیز در شکل‌دهی و تقویت آن نقش داشته‌اند؟ 2·Sep 5 بختیار علی یکی از مسائل اساسی در خاورمیانه و نیز در بسیاری از کشورهای آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین، مشکل دیرپای توسعه‌نیافتگی است. بیشتر این جوامع، حتی اگر از نظر زیرساخت‌ها و تعداد دانشگاه‌ها مدرن و پیشرفته به نظر برسند، در ماهیت خود همچنان جوامعی توسعه‌نیافته‌اند. آنها محصولات پیشرفت‌های فناورانه و اقتصادی را مصرف می‌کنند، بی‌آنکه تغییرات متناسبی در شرایط اجتماعی، نهادی و فرهنگی آنها رخ داده باشد. آنچه به‌ویژه قابل توجه است این است که اگرچه این مسئله به‌طور گسترده از سوی اقتصاددانان، دانشمندان علوم سیاسی و جامعه‌شناسان غربی مورد بررسی قرار گرفته، در میان متفکران خاورمیانه‌ای توجه بسیار کمتری به آن شده است. آن دسته از پژوهشگران خاورمیانه‌ای که در این زمینه سهم مهمی داشته‌اند، مانند سمیر امین، جلال امین و عبدالملک عوده، بیشتر از طریق ادبیات علمی به زبان‌های اروپایی شناخته شده‌اند. سال‌ها نظریه‌پردازان سطح توسعه‌یافتگی یک کشور را با تولید ناخالص داخلی (GDP) می‌سنجیدند و رشد اقتصادی را با افزایش کلی سطح زندگی یکی می‌گرفتند. اشتباه مهم دیگری که برای مدت طولانی بر پژوهش‌ها حاکم بود، این فرض بود که توسعه‌نیافتگی و فقر یک چیز هستند. این خطا حتی امروز نیز به شکل‌های مختلف دوباره ظاهر می‌شود؛ به‌ویژه در این باور که رشد اقتصادی در جوامعی که ذهنیت‌های خرافی و ساختارهای قبیله‌ای یا طایفه‌ای همچنان بر آنها مسلط است، به‌طور خودکار راه را برای پیشرفت خواهد گشود. علاوه بر این، برنامه‌ریزی برای توسعه اقتصادی به‌عنوان حوزه‌ای جدا از عرصه‌های سیاسی یا فرهنگی، دیر یا زود به بن‌بست خواهد رسید و جامعه را وارد یک دوراهی خطرناک دیگر خواهد کرد. از نظر من، حوزه اقتصاد آخرین حوزه‌ای است که می‌تواند به‌طور مؤثر در پایان دادن به توسعه‌نیافتگی نقش داشته باشد. نقش حوزه‌های فرهنگی و سیاسی در این فرایند بسیار بزرگ‌تر و مهم‌تر است. نظریه‌های مهم بسیاری وجود دارند که بر بُعد فرهنگی مسئله توسعه‌نیافتگی تأکید می‌کنند. یکی از جامعه‌شناسان مهمی که درباره اهمیت بُعد فرهنگی بحث کرده، تالکوت پارسونز است. پارسونز در عمق نظریه خود، جامعه را به چهار حوزه اصلی تقسیم می‌کند: اقتصاد، سیاست، نظام اجتماعی و فرهنگ. این طبقه‌بندی مهم می‌تواند برای درک ماهیت رهایی از چرخه توسعه‌نیافتگی یا گرفتار ماندن در آن مفید باشد. از نظر پارسونز، در جوامع سنتی، فرهنگ اجتماعی برای منشأ، تبار و نسب بیش از توانایی فردی ارزش قائل است. احساس و عاطفه بیش از عقلانیت بر رفتارها مسلط است. وفاداری و دلبستگی به گروه‌ها و جناح‌های کوچک بر تعهد به مجموعه‌ای از ارزش‌ها و اصول جهان‌شمول تقدم پیدا می‌کند. مجموع این ویژگی‌ها به موانعی در برابر نوسازی و تغییر تبدیل می‌شوند. ایده‌های پیشرفت منحصر به اروپاییان نیستند و برای جوامع و گروه‌ها مخرب است که روایت‌های مسلطی را درونی کنند که جامعه خودشان را کمتر توسعه‌یافته یا کمتر مدرن از دیگران معرفی می‌کنند. دیدگاه‌های پارسونز برای من از دیدگاه برخی پژوهشگران دیگر، مانند آرتورو اسکوبار که در چارچوب نظریه استعمارزدایی فعالیت می‌کند، اهمیت بیشتری دارد. اسکوبار استدلال می‌کند که خودِ مفاهیم «توسعه» و «توسعه‌نیافتگی» تا حد زیادی برساخته‌هایی گفتمانی و محصول عقلانیت غربی هستند. از نظر او، این مفاهیم با بنیان‌های فرهنگی مردمان خارج از اروپا سازگاری ندارند. بااین‌حال، ایده‌های پیشرفت منحصر به اروپاییان نیستند و برای جوامع مخرب است که روایت‌های مسلطی را درونی کنند که آنها را کمتر توسعه‌یافته یا کمتر مدرن از دیگران معرفی می‌کنند. «پیش‌روی چندحوزه‌ای» به معنای سازمان‌دهی فعالیت جمعی و هماهنگ این حوزه‌ها به‌گونه‌ای است که با سنت‌ها و ساختارهای به‌ارث‌رسیده‌ای که در برابر تغییر ایستادگی می‌کنند، مقابله و آنها را به چالش بکشند. پل روزنشتاین-رودان به‌طور گسترده درباره مسئله توسعه‌نیافتگی کار کرده و از پژوهشگران شناخته‌شده این حوزه است. او نظریه «پیش‌روی بزرگ» (Big Push Theory) را مطرح کرد؛ نظریه‌ای که برای مواجهه با مشکلات اقتصادی مورد استفاده قرار گرفته است. رودان معتقد بود تغییرات کوچک‌مقیاس و پروژه‌های منفرد، فایده چندانی برای نجات اقتصاد کشورهای توسعه‌نیافته ندارند. در مقابل، «پیش‌روی بزرگ» اساساً راهبردی مبتنی بر اقدام هماهنگ و هم‌زمان در چندین بخش است که در آن صنایع مختلف یکدیگر را تکمیل می‌کنند تا رشد اقتصادی انباشتی ایجاد شود. بااین‌حال، ضعف اساسی این نظریه آن است که صرفاً به حوزه اقتصادی محدود می‌شود. یک «پیش‌روی بزرگ» واقعی تنها زمانی می‌تواند موفق شود که به‌طور هم‌زمان در تمام بخش‌های اصلی جامعه که پارسونز شناسایی کرده است عمل کند: اقتصاد، سیاست، نظام اجتماعی و فرهنگ. به بیان دیگر، این فرایند باید یک «پیش‌روی چندحوزه‌ای» باشد. 2·Sep 5 https://www.theamargi.com/posts/rethinking-underdevelopment 2·Sep 5 الکساندر ساکوروف ـــ تقدیس و ستایشِ نهاد قدرت از دیرباز در عمقِ آگاهیِ جامعهٔ بشری رسوخ کرده است. و دشوار بتوان تصور کرد که امروزه چه باید کرد تا مردم باور کنند قدرت ودیعه‌ای از جانب خداوند نیست. 2·Sep 5 یکی از تناقض‌های بنیادین سرمایه‌داری معاصر این است که از آزادی گردش سرمایه، کالا و خدمات در سراسر جهان دفاع می‌کند، اما آزادی جابه‌جایی انسان‌ها را همچنان به مرزهای ملی، ویزا و محدودیت‌های سیاسی وابسته می‌سازد. سرمایه می‌تواند در چند ثانیه از کشوری به کشور دیگر منتقل شود، شرکت‌ها می‌توانند کارخانه‌های خود را به مناطقی با نیروی کار ارزان‌تر منتقل کنند و سرمایه‌گذاران می‌توانند در بازارهای جهانی فعالیت کنند؛ اما انسانی که حامل نیروی کار است، برای عبور از همان مرزها با موانعی مواجه می‌شود که سرمایه با آنها مواجه نیست. این وضعیت یک عدم توازن مهم ایجاد می‌کند: سرمایه می‌تواند به دنبال نیروی کار برود، اما نیروی کار الزاماً نمی‌تواند به دنبال سرمایه حرکت کند. هنگامی که یک شرکت برای کاهش هزینه‌ها تولید خود را به کشوری فقیرتر منتقل می‌کند، این امر معمولاً بخشی از منطق رقابت اقتصادی تلقی می‌شود؛ اما هنگامی که کارگر همان کشور برای یافتن دستمزد و شرایط زندگی بهتر به کشور ثروتمندتر مهاجرت می‌کند، مسئله می‌تواند به موضوعی امنیتی، سیاسی یا اجتماعی تبدیل شود. به این ترتیب، جهانی‌شدن بیش از آنکه به معنای جهانی‌شدن آزادی انسان باشد، در بسیاری از موارد به جهانی‌شدن میدان فعالیت سرمایه تبدیل شده است. البته محدودیت مرزها را نمی‌توان صرفاً به سرمایه‌داری نسبت داد؛ دولت‌ها دلایل واقعی و مستقلی برای کنترل مهاجرت دارند، از امنیت و ظرفیت زیرساخت‌ها گرفته تا نظام رفاه، بازار کار و مسائل اجتماعی. اما همین واقعیت پرسشی عمیق‌تر ایجاد می‌کند: اگر انسان آزاد است نیروی کار خود را در نظام اقتصادی عرضه کند، چرا آزادی او برای جابه‌جایی و یافتن بازاری بهتر برای همان نیروی کار تا این اندازه محدود است؟ چرا سرمایه‌داری جهانی، مرزها را برای سرمایه کم‌رنگ‌تر می‌کند اما برای انسان همچنان بسیار پررنگ نگه می‌دارد؟ از این منظر، مسئله فقط مهاجرت نیست، بلکه مسئله‌ای درباره مفهوم آزادی و عدالت در جهان معاصر است. سرمایه می‌تواند جهان را به یک بازار واحد تبدیل کند، اما انسان همچنان عمدتاً شهروند یک سرزمین باقی می‌ماند؛ گویی جهان برای سرمایه یک بازار مشترک و برای انسان مجموعه‌ای از قلمروهای مشروط است. نقد اساسی اینجاست که نمی‌توان از آزادی اقتصادی جهانی سخن گفت و همزمان نابرابری‌های ناشی از مرزهای انسانی را کاملاً طبیعی و بدیهی دانست؛ و پرسش نهایی این است که در جهانی که سرمایه از مرزهای ملی عبور کرده، آیا عدالت نیز نباید فراتر از این مرزها تعریف شود؟ 16·Sep 3

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/04/2026 · v0.2.0 · ee6ec29

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

🧶 Maybe I'm Wrong 🐈‍⬛️310 subscribers

Wittgenstein in Exile4.4K subscribers

Brainstorming2.3K subscribers

به وقت بیداری-یادداشت های دکتر محمد میرخانی2.1K subscribers

کتاب‌خوان (علم و روشنگری)697 subscribers

واقعا اسمی به ذهنم نمیرسه553 subscribers

دِرَنـــگ2K subscribers

Nationalsozialismus889 subscribers