Coco✨

مثل آسمانی که پرندگانش را فوج به فوج فراموش می‌کند. ‏_رضا براهنی

ابتدا با رفتار و اشتباهاتی که دارند، خودشان را در ذهن‌ و قلب‌ات می‌کشند؛ بعد در خلوت، به سوگِ مرگِ خود و آن‌چه از دست داده‌اند می‌نشینند.

تو که این‌چنین خسته و رنجور راه می‌روی، اندوه نبودن چه کسی را با خود حمل می‌کنی؟

گاهی گمان می‌برم که دو نفر در من زندگی می‌کنند که هیچگاه خیال تفاهم و توافق ندارند؛ یکدیگر را نمی‌فهمند.

[media, no text]

[media, no text]

- چهره‌اش از درماندگی و رنج حکایت می‌کرد اما می‌خواست حالتی سخت و مصمم داشته باشد؛

“تنهایی یعنی نبودِ امکانِ به اشتراک گذاشتنِ آن‌چه برایمان اهمیت دارد.”

اینکه انسان رشد کند، درست! اینکه رنج‌هایش از خودش قدبلندتر می‌شود چه؟ ماهور

‌‌آیا اصلا هنوز قادر به خندیدن هستی؟ می‌ترسم که خندیدن را در میان این مردمان تلخ کاملا فراموش کنی. ‌ نیچه

تنهایی برای او دردناک بود اما او، این درد را دوست میداشت چرا که انسان در تنهایی، خود را میافت

[media, no text]

[media, no text]

آنچه تکانم داد، دروغ گفتنت نبود؛ این بود که دیگر به تو باور ندارم. "فردریش نیچه"

[media, no text]