کُموسو، راهبان ژاپنی پیرو آیین فوکه-شو آیین بوداگرایی ذن در دوره ادو (۱۶۰۰ تا ۱۸۶۸) بودند. آنها را با سبد حصیری که بر سر میگذاشتند (آن را تنگای مینامند) میشناختند... و با نواختن شاکوهاچی (نوعی فلوت ساختهشده از بامبو) در شهرها و روستاها میگشتند. از مردم پول یا برنج میگرفتند...
این قطعات موسیقی را هونکیوکو (به معنی قطعات موسیقی اصیل) مینامند که در هنگام تمرینات تمرکز سویذن به عنوان روشی برای رسیدن به روشنی و نیز برای درمانگری و همچنین دریافت پول نواخته میشوند...
روحانیان را ابتدا کُمُسو (komosō) مینامیدند (به معنی روحانیان حصیرپوش) اما بعدها آنان را با نام کُموسو (Komusō) شناخته شدند (به معنی راهبان پوچ یا راهبان تهی). طریقت فوکهذن بر سفر تاکید زیادی داشت، به همین دلیل دیدن راهبان کموسوی سرگردان در ژاپن قدیم متداول بودهاست.
The Komuso, 1940. by Sanzo Wada
