از همون دیماه ۹۸ که ترامپ دست به ترور حاج قاسم زد با کلی دلیلِ احمقانه «روی کاغذ منطقی» تلاش کردیم از سرنوشتی فرار کنیم که ازش فراری نبود.
باید مواجه میشدیم، باید میزدیم، باید دنیا رو آتیش میزدیم، با هرچه در توان بود، هرچقدر کم یا زیاد، باید فرصتِ دست داده رو از دست نمیدادیم به بهانهٔ دوری از جنگ، که هرچه ازش دور شی اون بهت نزدیکتر میشه.
حالا هم هرچند دیر اما فرصت باقیه، حالا هم معادله همون معادلهٔ قدیمه، حالا هم میشه پیش از فرسایش کامل ایران برخاست و نترسید به دل دشمن زد.
و این شدنی نیست جز با دل کندن از جمله هر توافقی بهتر از توافق نکردن است
از این سرنوشت محتوم فرار نباید کرد چون اگر این بار هم بیدار نشیم، ممکنه چیز چندانی باقی نمونه. آخرین فرصتهای نجات ایران رو غنیمت بشمریم.
هر وقت محکم زدیم این خوک کله زرد و عقب رفته
