Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 08/17/2026 · v0.2.0 · c777593

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

شده دیگه (@be_har_hal) — TG.ME

شده دیگه

@be_har_hal · 2.5K subscribers

Created in 2017

http://t.me/HidenChat_Bot?start=85788696

Show more

Open in Telegram

Information

Username@be_har_hal

CreatedJune 6, 2017

Linkt.me/be_har_hal

Paid reactionsAvailable

Posts Media Stats Similar Reviews

⌘K

Newest first

Newest first Oldest first

Share channel “شده دیگه”

The short link opens the channel straight in the Telegram app — not in a browser tab.

tg.me/go/be_har_hal

Is this your channel? Add @tgme as admin — and see how many people click your links. Get the stats →

Channel history

Channel created June 6, 2017per Telegram

We have been tracking it since August 10, 2026

In all that time the channel has changed neither its name, nor its @username, nor its avatar.

We show only what we have seen ourselves.

Reviews

0

Log in to leave a reviewLog in

No reviews yet

Be the first to share your experience with this account.

Posts Media Stats Similar Reviews

Similar channels

All similar →

انتها348 subscribers

[گل‌های گلخونه‌ای جدید] [بن‌بست25 سابق]1.7K subscribers

دوردست ترین جای جهان2.5K subscribers

می‌شناسمت؟1.3K subscribers

خرمالوی سیاه3.6K subscribers

مرموزاتِ اسدی2.2K subscribers

Mashti Golianous1.5K subscribers

‌ الیماه / 🌙L.E551 subscribers

به گمانم، برای بیانِ تجربهٔ ما از زیستن (که دریغا، بسی شورِ حیاتمان بود)، همین تک‌مصراعِ منزوی کفایت می‌کند:

«به دیدن آمده بودم، دری گشوده نشد.»

#حسین_منزوی

#موسیقی_شبانه

«غارتگری رسمِ رایج شده است و کسی که بخواهد راه بر آن ببندد، چوب در لانهٔ زنبور کرده است. کشوری که پاس‌دارِ حریمش سپاهیان می‌بودند، تا پی و بُن آماجِ چپاول است؛ و اگر دستِ اینان را در تازش و تاراج باز بگذاری، بسا که نیمی از جهان مردارِ سگان شود.»

گوته می‌گوید.

#گوته

522 19Aug 16

نامه‌های کوتاه شبانه.

«سلام.
در خواب، پرنده بودم. نشسته بر درختی بهار کرده. بوی باران پیچیده بود و از چمن، طراوت می‌بارید. و من، بی‌قرار بودم. گاهِ آرامش بود و من، بی‌قرار بودم.
گفتم چه بیهوده خو کرده‌ایم به این تشویش. در خواب، در بیداری، همه‌جا در انتظارِ حادثه‌ایم. کسی در کمین نیست، آرام بگیر!
و آرام شدم. نشسته بر شاخه‌ای و خیره در سبزیِ باغ. دمی به آسودگی.
ناگهان، صفیرِ گلوله‌ای. 
هوا را شکافت و آتش بر سینه افتاد و با سرخیِ خون، از خواب پریدم.

دیدی که آن‌ همه دلهره بیهوده نبود؟
من از هجومِ کابوس‌ها دانستم که رؤیای باران و درخت، نیرنگِ صیّاد است.
من آرام نخواهم شد. من، جز با صدای تو آرام نخواهم شد.
از خواب برخیز. کنارم بنشین، بنشین و نگاهم کن. مرا در آغوش بگیر و بگو: صبور باش. شفا، ته پیاله است.»

#نامه‌ها

پس از قزّاق‌ها، مشروطه‌چیان به خانه می‌ریزند، و همان می‌کنند که قدّاره‌بندانِ قزّاق کرده بودند: غارتِ خانه.
رییسِ آن‌ها می‌گوید:

«خب، خواتینِ مکرّم، این روزها مظنّه چند است؟ ساکت! کی به تو گفت حرف بزنی؟ اوّل‌وظیفهٔ مشروطه این است که این خانه‌ها را توپ ببندد؛ که نشمه‌ها را از شمس‌العماره بیندازد پایین!»

در آن میان، یکی از مشروطه‌چیان آشنای اهلِ خانه است. پنهانی می‌گوید که این روزها، امان در بیرقِ عثمانی است. بزنید بالای عمارت «آن‌وقت هیچ فرقه کاری ندارد.»
غارت می‌کنند و می‌روند. زنان به پای گلباجی می‌افتند که: «خانم، نصیحت را گوش کن. بگو بیرقِ عثمانی را بزنند بالای عمارت.» گلباجی خاموش است. ناگهان به حرف می‌آید:

«گلباجی: الماس!

الماس [پیش می‌رود]: بله خانم.

گلباجی: برو زیرزمین، انتهای انبار، آن بیرقِ بزرگ را از غلاف بیاور.

الماس: به چشم خانم. [می‌مانَد] ولی خانم، آن که بیرقِ ایران است!

گلباجی: زودتر!

الماس: بیرقِ ایران؟

گلباجی: شیر و خورشید!

الماس: خطرناک است خانم!

گلباجی: بزن بالای عمارت، جوری که باد دَرَش بیفتد. چرا ایستاده‌ای؟ برو بیارش. هیچ‌وقت فکر نکرده بودم من هم وطن دارم، تا وقتی که خواستند از دستم بگیرندش.»

#بهرام_بیضایی

دعای شبانه:

«چراغِ عمرِ تو، هر جا که هست، روشن باد 
اگرچه عمرِ مرا شمعِ نیمه‌جان بودی»

#نادر_نادرپور

سلمان، از شاعرانِ معاصرِ خواجه، می‌گوید:

«مگر به نالهٔ من نرم می‌شود، دلِ کوه
که می‌دهد به زبانِ صَدا، جوابم را»


صَدا، انعکاس صوت است؛ پژواک.
بیت را در سایت گنجور، سؤالی نوشته‌اند:

«مگر به نالهٔ من نرم می‌شود، دلِ کوه؟
که می‌دهد به زبانِ صَدا، جوابم را؟»

امّا علامت‌گذاری برای ابیاتی از این دست، بی‌گمان غلط است. گویی قرائتِ خویش را به خواننده تحمیل می‌کنی. چرا که سؤالی خواندنِ بیت، به شیوهٔ امروز، تنها یکی از خوانش‌های ممکن است.
نکته این‌جاست که «مگر» در شعرِ کهن، معانیِ گوناگونی دارد و همیشه قیدِ پرسش نیست. گاهی قیدِ تأکید است، و معنای بی‌گمان، بدون تردید، یقیناً، قطعاً و... می‌دهد. گاهی نیز قیدِ تردید است: شاید، گویا، ظاهراً.
مثلاً در این بیت خواجه:

«دهانِ تنگِ شیرینت، مگر مُهرِ سلیمان است
که نقشِ خاتمِ لعلش، جهان زیرِ نگین دارد»

یعنی دهانِ تو، بی‌گمان مُهرِ سلیمان است. یا: همانا مُهرِ سلیمان است. توجّه کنیم که لبِ لعل‌گونهٔ معشوق، در عالم غزل، بارها با بنمایهٔ چیرگی بر تمام هستی به کار رفته است و «جهان زیرِ نگین دارد.» سؤالی خواندنِ بیت، با روحِ غزلِ فارسی ناسازگار است.
و یا مثلاً سعدی در این غزل:

«دوش بی‌رویِ تو آتش به سرم بر می‌شد
وآبی از دیده می‌آمد که زمین تر می‌شد»

در وصفِ چنین تاریک‌شبی می‌گوید:

«سعدیا عِقدِ ثریّا مگر امشب بگسیخت
ور نه هر شب به گریبانِ افق بر می‌شد»

یعنی بی‌گمان امشب رشته‌های ثریّا از هم گسیخته است که ستاره‌ای در آسمان نمی‌درخشد. ور نه هر شب به گریبانِ افق بر می‌شد.

در بیتِ سلمان هم، اگرچه می‌توان بیت را سؤالی خواند، امّا چنان‌که دیدیم تنها خوانش ممکن نیست. می‌توانیم «مگر» را قیدِ تأکید بگیریم. یعنی بی‌گمان دلِ کوه، به نالهٔ من نرم می‌شود که جوابِ مرا می‌دهد. نالهٔ من آن‌چنان دردناک است که دلِ سنگ را هم نرم می‌کند.

#سلمان_ساوجی 
#حافظ 
#سعدی

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

گنجور، سایت ارجمند و گره‌گشایی است. تنها خواستم لطیفه‌ای را با شما قسمت کنم. و الّا، به قول خواجهٔ شیراز، خداش خیر دهاد آن که این عمارت کرد.

استاد شمیسا شاهنامه را، در مجموع، کتابی شاد و آسوده می‌داند. خواننده با یک ایرانِ شاد و سرافراز آشنا می‌شود که مردم، روزگارِ خویش را به نشاط می‌گذرانند. و شاید بزرگ‌ترین حکمتِ شاهنامه این است که با این‌همه ناملایماتِ بنیادینِ هستی، به هر روی، باید زندگی کرد: 

«چهرهٔ مرگ، زشت است. نظام، چندان موزون نیست. [امّا] تو زندگیِ خود را بساز؛ بهشتی کوچک، که در آن آزاری نباشد.»

امّا با این حال:

«شاهنامه یک روی دیگر هم دارد؛ شعرِ گریه هم هست. من خودم گاهی طاقتِ خواندنِ بخش‌هایی از شاهنامه را ندارم. از استادی در یکی از تلویزیون‌ها شنیدم که از یکی از دوستانش نقل می‌کرد که در کودکیِ او، در نهاوند پاسبانِ پیری بود که با پدرِ راوی در شب‌های جمعه چیزی می‌خواندند و می‌گریستند. کودک می‌اندیشید که روضه می‌خوانند. بعدها فهمیده بود که اشعارِ شاهنامه را در شکستِ ایران از اعراب می‌خواندند و می‌گریستند. آن‌جا که روشنک، دخترِ دارا، را می‌بردند تا به اسکندر بدهند، مردم اصفهان ظاهراً خنده بر لب داشتند، امّا در دل می‌گریستند.* می‌گویند وقتی این بخش از شاهنامه را برای رضاشاه خواندند، او هم گریست.»

#شاهنامه 

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

*یکی مهد، با چتر و با خادمان
نشست اندر او، روشنک شادمان

ببستند آذین به شهر اندرون
پر از خنده لب‌ها و دل پر ز خون

گوته می‌نویسد:

«در رؤیاهای این مرد، من یک چشمهٔ زلال می‌بینم، آن هم در دلِ بیشه‌ای سرسبز. با زنانی که تن از وبالِ رَخت، رها می‌کنند.»

تن از وبالِ رَخت، رها می‌کنند. زیباست.
صائب، این وبالِ رخت را، «پیراهنِ شرم» می‌نامد: «بگذر از ناز و برون آی ز پیراهنِ شرم!»

#گوته 
#صائب

گلایهٔ شبانه:

«می‌دانستند دندان برای تبسّم نیز هست و
تنها
بردریدند.»

#شاملو

دیشو به خیالِ صدفِ سینهٔ صافت
تا وقتِ سحر مُروِریِ اشک مو سُفتُم

#موسیقی_شبانه

نامه‌های کوتاه شبانه.

«سلام.
و نامه از پیِ نامه. و باز دندانِ صبر، بر جگرِ انتظار.
امّا این فصل هم پایانی دارد. بهار خواهد شد. قناریِ داغ‌دیده، سر از زانوی سوگ، به نشاط خواهد افراشت. تو خواهی آمد. و سرانجام، کاغذ و قاصد آسوده، به زبانِ خویش خواهمت گفت:

"چه کنی هوای رفتن؟ که نمی‌گذارم امشب."

من بوی آن صبحِ رهایی را شنیده‌ام.»

#نامه‌ها 
#اوحدی

گفت‌و‌گوی زینب و مردانِ خانه را به یاد دارید؟ در همین گیر و دار، جوانِ مشروطه‌خواه، به تدبیرِ زنانِ خانه، چادر بر سر می‌گیرد تا شناسایی نشود. او، خاموش، شاهدِ بگو‌مگوی زینب و مردان است. پس از رفتن قزّاق‌ها:

«جوان: من این داستان را برای جمعیتِ خُفیهٔ احرار، تعریف می‌کنم. امروز یادم نمی‌رود. همه‌چیز غریب بود امروز.

زینب [بی‌آن‌که به جوان نگاه کند]: صبر کن! [دست به گلوبند می‌برد. این گلوبند را رییسِ قزّاق‌ها به زینب داده است.]

جمیل [وحشت‌زده]: چه می‌کنی زینب؟ این کار را نکن. این کار را نکن! آن قلچماق، یک گلوله خالی می‌کند توی صورتت!

[زینب گلوبند را باز می‌کند، بی‌آن‌که به جعبه نگاه کند، دستش را دراز می‌کند و می‌اندازد در جعبه. همه وحشت‌زده نگاهش می‌کنند.]

جوان [حیران]: تو به مشروطه معتقد شدی؟

زینب [نفس‌زنان]: من از تزویر _ و ‌_ ترس، بیزارم!

[زنان یکی یکی پیش می‌آیند و هر کدام، چیزی در جعبه می‌اندازند.]»

#بهرام_بیضایی

اعتراف شبانه:

«من که می‌خواندم از این پیش، به طاعت همه را
ناطلب‌رفتهٔ هر بزمِ شرابم کردی»

#میلی_مشهدی

غزّالی می‌نویسد:

«یکی را گفتند: "برادرِ تو از راهِ دین بگردید و اندر معصیتی افتاد. چرا از وی بِنَبُری؟"
گفت: "وی را به برادر، امروز حاجت است که افتاده است. دست از وی چون بدارم؟"»

به گمانم شرطِ محبّت همین است که آدمی فرا یادِ خویش آورد: «وی را به دوست، امروز حاجت است که افتاده است.» و الّا هم‌پیالگی را همه می‌دانند.

#کیمیای_سعادت

اندرز شبانه:

«غم و کامِ دل بی‌گمان بگذرد
زمانه دمِ ما همی بشمرد

همان بِه که ما جامِ می بشمریم
بدین چرخِ نامهربان ننگریم»

گویی خیّام سخن می‌گوید. دم را غنیمت باید شمرد، که راهی جز این نیست:

«چنین است کردارِ گَردان‌سپهر
نه نامهربانیش پیدا، نه مهر»

#شاهنامه

مُرداد یا اَمُرداد؟
بی‌گمان صورتِ صحیحِ آن اَمُرداد است. این واژه (که نامِ ششمین اَمشاسپَندِ آیینِ زرتشتی است) در پهلوی amurdat، و در فارسیِ باستان a-mrtat است. از a (اَ) که پیشوندِ نفی است، و mrtat به معنای تباهی و مرگ. پس در مجموع یعنی: بی‌مرگی، فناناپذیری. (نقل از فرهنگِ ریشه‌شناختیِ استاد حسن‌دوست. ایشان شانزده سال از عمرِ خویش را، شبانه‌روز و بی‌وقفه، در این راهِ دشوار و حوصله‌سوز، نثارِ ایران کرد. تنها نگاهی گذرا به این کتابِ سترگ، آدمی را از چنین عشق و همّت و اراده‌ای، به حیرت می‌اندازد. خداش خیر دهاد!)

پس صحیح، اَمُرداد است. امّا آیا لزومی دارد که ما امروزه، بر ادای صورتِ صحیح و کهنِ این واژه پافشاری کنیم؟
استاد پرویز رجبی، به جای واژهٔ اَمُرداد، از همان مُردادِ آشنا استفاده می‌کند و توضیح جالب و درخورِ تأمّلی می‌دهد:

«در این‌جا آگاهانه به جای "اَمرداد"، واژهٔ نادرست و مصطلحِ "مرداد" را به کار می‌بریم. زیرا تا جایی که نوشته‌های کهن گواهی می‌دهند، بیش‌تر از هزار سال است (مانند آثارالباقیهٔ ابوریحان بیرونی، از آغاز سدهٔ ۵ هجری) که ایرانیان به "امرداد"، "مرداد" می‌گویند. پافشاری در ادای درستِ این واژه و دیگر واژه‌های از دیرباز دگرگون‌شده، پای بسیاری از دیگر واژه‌ها را به میان می‌کشد که برای درست ادا شدنشان هیچ‌گونه پافشاری نمی‌شود. گذشته از این‌که این واژه، در روندِ تکامل دگرگون شده است. مگر این‌که بخواهیم از نو به فارسیِ باستان یا به پهلوی سخن بگوییم!»

#پرویز_رجبی

خیلی از اتفاق‌های خوب از یه جمله شروع می‌شن: یه روز انجامش میدیم!
ما هم سه تا دوست بودیم که مدت‌ها ایده‌های مختلف تو سرمون می‌چرخید، چیزای مختلف رو تجربه می‌کردیم و آخرش یه روز گفتیم: خب، چرا خودمون یه فضا نسازیم برای همه چیزایی که دوست داریم؟

ما سه نفریم با علاقه‌های مختلف که یک نقطه مشترک داریم: ساختن تجربه‌های تازه.
ما اینجا جمع شدیم تا یه فضا بسازیم برای کشف کردن، یاد گرفتن، حرف زدن و خلق کردن.
"این بار" قراره هر بار یه تجربه‌ی تازه باشه، یه فرصت برای امتحان کردن چیزای جدید، آشنا شدن با آدم‌های تازه و ساختن لحظه‌هایی که شاید کمتر توی روزمرگی‌هامون پیداشون می‌کنیم.

ما تازه شروع کردیم و کلی ایده توی سرمونه، پس "این بار" رو دنبال کنید که ببینیم هر بار قراره چی از آب دربیاد :)

"این‌بار" رو از این لینکها دنبال کنید.

تلگرام: https://t.me/innbaar
اینستاگرام:https://www.instagram.com/innbaar

«غمِ دل با تو گویم، غار!
بگو آیا مرا دیگر امیدِ رستگاری نیست؟
صدا نالنده پاسخ داد:
... ـآری نیست؟»

#اخوان 

اخوان، یکی از شاهکارهای مسلّمِ خویش را به نامِ «قصّهٔ شهرِ سنگستان»، این‌گونه به پایان می‌برد: پژواک. پیچشِ صوت در دلِ غار، و تکرارِ بخشِ پایانیِ عبارتِ گوینده (رستگاری نیست؟) که پاسخی دردآلود می‌آفریند: آری نیست.

یونانیان، این انعکاسِ صوت در کوهستان را، با افسانه‌ای توضیح داده‌اند: اِکو (Echo)

یکی از پریان به نامِ اِکو، عادتِ غریبی داشت. هنگامی که زئوس، در نهان، از فناپذیران کام می‌گرفت، اِکو با ورّاجی‌های خود، هِرا، همسرِ زئوس، را سرگرم می‌کرد. روزی هرا پی به نیرنگِ اِکو برد و او را این‌گونه مجازات کرد: «تو پیوسته واژه‌های دیگران را تکرار خواهی کرد، امّا هرگز آغازگرِ سخن نخواهی بود.»
باری، از بدِ روزگار، اِکو به نارسیسِ زیبا، دل باخت. نارسیس، اِکو را فرا می‌خواند، ولی آن بینوا، تنها می‌توانست آخرین واژه‌های نارسیس را تکرار کند. نارسیس، از این ماجرا به تنگ آمد و او را رها کرد.
اِکو، از شدّتِ اندوه، آن‌چنان نحیف و لاغر شد که از او جز صدایی که در کوهستان می‌پیچد، چیزی باقی نماند.

#اسطوره

پیرِ فرزانهٔ طوس، همهٔ عمرِ خویش را پای شاهنامه نهاد. داشته‌هایش، یکایک، در این راه رفت و او آرام آرام، گرفتارِ تنگ‌دستی شد.
در ابیاتی که او، فردوسی، دُرّ شاهوارِ دریای سخن، از فقرِ خویش می‌گوید، دلِ آدمی هزار پاره می‌شود. در آغاز داستان رستم و اسفندیار می‌گوید:

«هوا پرخروش و زمین پر ز جوش
خُنُک آن که دلْ شاد دارد به نوش

دِرَم دارد و نُقل و جامِ نبید
سرِ گوسفندی تواند بُرید

مرا نیست، فرّخ مر آن را که هست
ببخشای بر مردمِ تنگ‌دست!»

استاد شمیسا می‌نویسد:

«فردوسی همهٔ عمر و داراییِ خود را برای ثبتِ تاریخ و هویّتِ ایرانی خرج کرد، و در زمانی که همه با وضعِ موجود ساخته بودند، او فقط با ایران ساخت. فردوسی عمری با تاریخِ ایران زندگی کرد و می‌توان هر عبارت و جمله و مصراعِ شاهنامه را، صدای نبض و نفس‌های فردوسی شمرد.»

#شاهنامه 

و بهرام بیضایی، از زبانِ همسرِ فردوسی، می‌نویسد:

«ما را سفره‌ای پهن بود که هر روز ده‌ها تن بر آن مهمان بودند. از وقتی او به شاهنامه نشست، مهمان بیش‌تر است و انبار خالی‌تر!»

#بهرام_بیضایی