I’m slowly learning that even if I react, it won’t change anything, it won’t make people suddenly love and respect me, it won’t magically change their minds. Sometimes it’s better to just let things be, let people go, don’t fight for closure, don’t ask for explanations, don’t chase answers and don’t expect people to understand where you’re coming from. I’m slowly learning that life is better lived when you don’t center it on what’s happening around you and center it on what’s happening inside you instead. Work on yourself and your inner peace and you’ll come to realize that not reacting to every little thing that bothers you is the first ingredient to living a happy and healthy life.
دارم کمکم اینو یاد میگیرم که حتی اگه بخوام واکنشی نشون بدم، هیچی عوض نمیشه، باعث نمیشه که یهو آدما دوستم داشته باشن یا برام احترام قائل بشن، قرار نیست به شکل معجزهآسایی ذهنیتشون رو عوض کنه.
یه مواقعی بهتره که بذاری همهچی سرجای خودش بمونه، بیخیال آدما بشی، برای رسیدن به نتیجه نهایی نجنگی، دنبال توضیح و دلیل نباشی، دنبال جواب نباشی و انتظار نداشته باشی که بقیه هویتت رو درک کنن.
کمکم داره دستم میاد که زندگی بهتر میشه اگه روی اتفاقات اطرافت تمرکز نکنی و بهجاش به تحولات درونی خودت اهمیت بدی.
روی خودت و آرامش درونیت سرمایهگذاری کنی و بالأخره به این درک میرسی واکنش ندادن به هر اتفاق کوچیک و ریزی که اذیتت میکنه اولین عنصر داشتن یه زندگی شاد و سالمه!
