بارسانویس

آدم‌ها فکر می‌کنن فوتبال بهت همه‌چی می‌ده ، جام‌ها، شب‌های پرنور استادیوم، خواندنِ هوادار و بله، لحظه‌های قشنگ زیادی هم می‌ده. ولی فوتبال ازت چیزایی هم می‌گیره. وقتت رو می‌گیره. آرامشت رو می‌گیره. تکه‌هایی از وجودت رو می‌گیره که حتی خودت متوجه نبودی دارن از بین می‌رن.

برای سال‌ها وسواسی بودم. کاملاً وسواسی. با فکر فوتبال از خواب بلند می‌شدم و با فکر فوتبال می‌خوابیدم. حتی وقتی کنار خانواده‌ام می‌نشستم، ذهنم اونجا نبود ، به تاکتیک‌ها، تمرین، فشار، بازی بعدی، جام بعدی فکر می‌کردم. همه‌چیزمو به این بازی دادم. شاید زیادی.

یه جایی همسرم بهم گفت: «باید انتخاب کنی. فوتبال یا ما.» و راستش… من فوتبال رو انتخاب کردم.

اون موقع فکر می‌کردم کار درستو می‌کنم؛ می‌گفتم این اشتیاقمه، مسئولیتمه، هویتمه. ولی وقتی آدم کسایی که فراتر از کارت دوستت دارن رو فراموش کنه، اشتیاق می‌تونه تبدیل به اعتیاد بشه.

جام می‌بری، همه یه شب جشن می‌گیرن. اما صبح روز بعد می‌پرسن نوبت چیِ؟ بازی بعد، جام بعد، قربانی بعد. فوتبال هیچ‌وقت نمی‌گه «کافیه». همیشه بیشتر می‌خواد.

یه روز دور و برمو نگاه کردم و دیدم آدمایی که دوست‌شون داشتم دارن پیر می‌شن، در حالی که من کنار خط دارم برای یه پاس اشتباه فریاد می‌زنم. بچه‌هام دارن بزرگ می‌شن. زمان داره می‌گذره. زندگی داره می‌ره جلو. و من داشتم ازش جا می‌موندم.

این درد از باختن هر فینالی هم بدتره.

الان یه چیزی رو می‌فهمم که قبلاً نفهمیده بودم: زندگی‌ای هست بیرونِ فوتبال. زندگی واقعی. صبح‌های آروم با خانواده. گفت‌وگو بدون فشار. خندیدن سر شام بدون اینکه به ترکیبِ آخر هفته فکر کنی. حضور داشتن ، واقعاً حاضر بودن.

فوتبال همه‌چی رو به من داد از نظر حرفه‌ای، اما خانواده چیزی رو می‌ده که فوتبال هرگز نمی‌تونه و اون آرامشه.

پس شاید وقتشه یه مدت دست بکشم. استراحت کنم. نفس بکشم. صبح‌ها بدون اون فشار سنگین از خواب بیدار شم. همسر باشم. پدر باشم. نه مربی. نه نابغه تاکتیکی. فقط یه آدم کنار عزیزانش.

چون در نهایت، وقتی چراغ‌های استادیوم خاموش می‌شن و جمعیت می‌ره خونه، یه حقیقت ساده رو می‌فهمی: عشق مهم‌تر از فوتبالِ.

و برای اولین بار پس از سال‌ها… آماده‌ام اون رو انتخاب کنم.