جانا تو سرانجام و تمنّای که بودی ؟
تو بخت خوشِ نیک به رویای که بودی؟
آخر به مناجات و دعایِ مَنِ عاشق
دلرحم شدی روح به نجوای که بودی؟
آسیمه سَرم ماه منی دل ضربانش...
...تکرار غریبی است معمّای که بودی
شوریده به جان آمده ام عشق تو ما را...
یوسف ننماید تو زلیخای که بودی
احساس وجودم شده چون چشمهی جوشان
نادیده مگیرم شب بیتای که بودی
ای عشق سرافرازِی دلها به تو مأنوس
امّا نگرانم گل شهلای که بودی
ای عشق بدان راه غریبی تو چو خورشید
میسوخته دل ها که فریبای که بودی
1404/2/24
