کتاب‌پاره‌‌

دنیا پر از بدی است. و من شقایق تماشا می‌کنم. روی زمین میلیون‌ها گرسنه است. کاش نبود. ولی وجود گرسنگی، شقایق را شدیدتر می‌کند. و تماشای من ابعاد تازه‌ای به خود می‌گیرد. یادم هست در بنارس میان مرده‌ها و بیمارها و گداها از تماشای یک بنای قدیمی دچار ستایش ارگانیک شده بودم. پایم در فاجعه بود و سرم در است…

خود را به رفتن که سپردیم، باید برویم‌. مسافری را که پا در رکاب دارد، رفته گرفته‌ایم. هرچه هم دم بدرود اشک ریخته باشیم، از آستانه در که گذشت، بازگشت او را خوش نداریم. 📚 هنوز در سفرم؛ یادداشت‌های سهراب سپهری

برای امروز کافی است یادداشت‌های روزانه‌ی جان اشتاین‌بک ترجمه‌ی پیمان طالبی ۱. مهارت یا هنر نوشتن تلاشی ناشیانه به منظور یافتن نمادهایی برای بی‌کلامی است. نویسنده در تنهایی مطلق سعی می‌کند چیزهای غیر قابل توضیح را توضیح دهد. اگر بخت با او یار باشد، می‌تواند چکیده‌ای از آنچه قصد بیان آن را دارد، ر…

[media, no text]

هیچ‌چیز آزاردهنده‌تر و تحمل‌ناپذیرتر از این نیست که آدم بخاطر یک اتفاق نابود شود، اتفاقی که می‌توانست نیفتد. انواع بدبیاری‌ها و شرایط دست به دست هم دادند تا آن اتفاق رقم بخورد. کلش می‌توانست مثل ابرهای آسمان از سرم بگذرد و برود. 📚 نازنین / فئودور داستایفسکی ترجمه یلدا بیلدختی نژاد

سیزدهم مه ۱۷۷۱ می‌پرسی آیا می‌خواهم کتاب‌هایم را برایم بفرستی؟ ای عزیز، تو را به خدا برای من وبال نساز‌! من دیگر نه به راهنمایی نیاز دارم، نه به تشویق‌. قلب خودم شور کافی دارد. همه‌ی نیازم یک لالایی است و آن را هم به سرشاری در هومر خودم یافته‌ام. چه بارها که خونِ به‌جوش‌آمده‌ام‌ را با زمزمه‌ی ترانه‌…

اما نه من هنوز جوان مانده‌ام می‌دانم من می‌توانم دوباره آغاز کنم می‌توانم دوباره ببینم دوباره بشنوم دوباره بشناسم من هنوز جوان مانده‌ام می‌دانم من هنوز می‌توانم به شنیدن صدای خنده‌ی دیگران احساس کنم که می‌توانم بخندم من هنوز می‌توانم به شنیدن صدای پای دیگران احساس کنم که می‌توانم راه بروم می‌توانم م…

پس از آنکه نانا قبر آقابزرگ را هم زیارت می‌کند و برای آخرین بار گرداگرد معجر می‌گردد و شبکه‌ی چوبی آن را می‌بوسد از صحن بیرون می‌آییم. هوا تاریک شده است. نانا دست مرا در دستش می‌فشارد. می‌ترسم از او جدا بشوم. من از قبرها بیزارم. از تاریکی بیزارم. من از پیری و از ضعف می‌گریزم. از حیاتی که به انتها می…

روشنی روز را دیدن به رنج تاریکی می‌ارزد. 📚 شب هول | هرمز شهدادی

آنها کنار هم دراز کشیده بودند و مامان دیگر چیزی نمی‌گفت؛ بعد از مدت کوتاهی مامان زد زیر گریه و تمام شب را گریه کرد؛ شوهرش که حتی به او دست هم نزد، به زحمت چند جمله‌ی تسکین‌دهنده گفت که حتی در کوچک‌ترین موج اشک‌هایش هم نتوانست نفوذ کند؛ حالا دیگر مادر همه چیز را فهمیده بود: او در کنار مردی زندگی می‌ک…

چطور می‌توانستم بدانم در چه حال است، وقتی بیرون از رابطه‌ی بین جسم‌های‌مان که اکنون از همدیگر جدا افتاده بودند، چیزی ما را به هم پیوند نمی‌داد و یاد هم نمی‌انداخت. به هر تقدیر، از آن لحظه به بعد، خاطره‌‌ی ماری دیگر احساسی در وجودم بیدار نکرد. زنده و مرده‌اش برایم یکی بود. این حالت بنظرم عادی می‌آمد،…

[media, no text]