أثر

از جنوب لبنان تا جنوب ایران… یک جبهه، و عزتی که هرگز شکست را نمی‌شناسد. اینجا و آنجا، جز پرچم عزت برافراشته نمی‌شود و خون هیچ شهیدی بی‌انتقام نمی‌ماند.

From South Lebanon to Southern Iran… one front, and a dignity that knows no defeat. Here, as there, no banner is raised but the banner of honor, and no blood is left without retribution.

عامل ناشناس است، اما پیام رسیده است و شمارش معکوس همچنان ادامه دارد. هیچ‌کس خارج از فهرست نیست و نوبت همه خواهد رسید.

The perpetrator remains unknown, but the message has been delivered, and the countdown continues. No one is off the list, and everyone’s turn will come.

اگر
آمریکا تهدید خود را عملی کند و از راه خلیج با ما درگیر شود، شما چه خواهید کرد؟

جواب آن‌ها بسیار روشن بود؛ پاسخی که از دل‌هایی برمی‌آمد که با یاد خدا به اطمینان رسیده بودند:

«خلیج، گورستان آن‌ها خواهد شد.»

شیطان فقط تهدید می‌کند؛ و تنها آن‌گاه جرئت می‌یابد که ما از او بترسیم.

‏If the United States carries out its threat and confronts us through the Gulf, what will you do?

‏Their answer was unmistakably clear—an answer that came from hearts that had found tranquility in the remembrance of God:

‏“The Gulf will become their graveyard.”

‏Satan does nothing but threaten, and he dares only when we are afraid of him.

کسانی که بر تجاوز و برهم زدن امنیت اصرار ورزند، جز پاسخی بازدارنده نخواهند یافت. اگر عقب‌نشینی نکنند و بر راه باطل خود پافشاری نمایند، به تأدیب آنان ادامه خواهیم داد تا جایی که با ترس و نگرانی در انتظار عواقب اعمال خود باشند و برای هر گامشان هزار بار حساب کنند.

We extend the hand of stability to those who seek it. But those who insist on aggression and undermining security will face nothing but a response that deters them. If they refuse to withdraw and persist in their wrongdoing, we will continue to discipline them until they are left fearful and apprehensive, carefully weighing every move and counting the cost of each step a thousand times over.

حکایت‌هایی هستند که با نام‌ها روایت نمی‌شوند؛ با سایه‌هایی روایت می‌شوند که پس از خاموش شدن جنگ‌ها بر دیوارها باقی مانده‌اند.
در شبی دور، شهری کوچک در برابر جهان ایستاده بود. و سه مرد، نقشه‌ای پاره، اندکی نور و ایمانی بزرگ را با یکدیگر قسمت می‌کردند. هیچ‌کس از دیگری نمی‌پرسید از کجا آمده است یا پرچم کدام سرزمین را بر دوش دارد؛ زیرا وقتی محاصره سخت می‌شود، لقب‌ها فرو می‌ریزند و برادری باقی می‌ماند.
سال‌ها گذشت؛ چهره‌ها تغییر کردند و فصل‌ها عوض شدند، اما برخی عهدها از دسترس زمان دور می‌مانند. شبیه درختان زیتونی که در برابر طوفان خم می‌شوند اما نمی‌شکنند، یا دریایی که هرقدر دور شود، باز به ساحل خود بازمی‌گردد.
از همین رو، هنگامی که زمین بر اهلش تنگ می‌شود، آنان می‌دانند که در آن سوی رؤیا هنوز قلب‌هایی بیدارند که همراهشان شب را به صبح می‌رسانند.

There are stories that are not told through names, but through the shadows left upon the walls long after the battles have faded away.
On a distant night, a small city stood alone against the world. Three men shared a torn map, a little light, and an abundance of faith. No one asked where the other had come from or which banner he carried, for when a siege grows severe, titles fall away and only brotherhood remains.
The years passed. Faces changed, and seasons turned, yet some covenants remain untouched by time. They are like olive trees that bend before the storm but never break, or like the sea that always finds its way back to its shore, no matter how far it has wandered.
And so, when the earth grows narrow for its people, they know that on the other side of the dream there are still hearts awake, keeping watch beside them through the night.